Forum

Ik begin m'n doorgaans sterke motivatie langzamerhand kwijt te raken... Het is een opstapeling van dingen. M'n hersenbloeding -> de rode draad uit m'n leven is kwijt (structuur), en hoewel ik die weer kan oppakken met m'n studie zie ik daar eigenlijk behoorlijk tegen op. Ik ben niet meer gemotiveerd voor m'n studie. Zie er niet naar uit om verder te gaan... Dat heeft een paar redenen.

Ik vraag me of ik de inspanning kan opbrengen om weer goed te presteren. Daarnaast m'n omgeving: ik herken me niet in m'n medemens (al helemaal niet medestudent, volwassenen gelukkig wel), wat school (universiteit in mijn geval) minder plezierig maakt. Ik denk dat plezierig sociaal contact een cruciaal aspect is van middelbare school en studeren, maar ik schijn hier veel meer moeite mee te hebben dan de meeste studenten. In niemand herken ik me (op dit forum natuurlijk wel, woonden we maar dichter bij elkaar). Daarnaast, wat ook verlammend werkt op me, is een heel moeizame vriendschap (of ja, nu niet meer) met een vriendin. Het steekt me behoorlijk dat wij niet meer normaal kunnen omgaan met elkaar, terwijl het nauwelijks anderhalf jaar geleden is dat wij het zo goed konden vinden met elkaar en het heel fijn hadden. Dat zoek ik, omwille van wie ik ben, altijd bij mezelf en ik neem het mezelf dus kwalijk (ongeacht de onredelijkheden van de ander). Ik zie geen belemmering om weer normaal te doen tegen elkaar en heb haar proberen uit te leggen dat we in een negatieve sfeer zitten (een spiraal, als je het zo wil noemen) waarin we elkaar het leven zuur maken. Niet buitensporig, maar het is allemaal redelijk onvriendelijk. Mijn inziens is dat een keuze: kies je om aardig en redelijk tegen elkaar te doen (wat ik de afgelopen dagen nog maar eens duidelijk heb geprobeerd), dan is er ook geen reden om kattig te doen. Maar zij kan zich daar niet in vinden. Hoe dan ook, die ruzie (met m'n tot zover enige echte vriend in m'n hele leven) vind ik heel jammer... What could've been... en daarmee bedoel ik een heel mooie vriendschap.

Ik ben iemand die altijd voldoende perspectief kan schetsen in m'n eigen hoofd. Maar nu zie ik toch behoorlijk op naar het komende schooljaar. Hoe kan ik mezelf weer opladen?

"Ik vraag me of ik de inspanning kan opbrengen om weer goed te presteren" Ik denk dat je op de universiteit niet meer goed hoeft te presteren. Alsk het goed begrepen heb is de unif zelfs zo moeilijk dat van de paar honderd studenten die in een richting zitten nog geen 20 studeren voor goede punten. In ieder geval... Het is wel spijtig maar ik vindt dit hoe zal ik het zeggen een zwak excuus (sorry is echt slecht verwoord en wil je absoluut niet kwetsen) Maar waar ik naartoe wil is dat je aan de unif iets hoort te doen wat je graag doet. Niet alle vakken moeten leuk zijn maar als je talen gaat studeren dan moet je het studeren van die taal ook echt leuk vinden. Als je echt opziet naar het volgende jaar en dus eigenlijk de leerstof of het leren van de leerstof dan denk ik eerder dat je de verkeerde richting hebt gekozen. (opnieuw Jav ik wil je met deze mening absoluut niet kwetsen en het spijt me echt HEEL erg als die dat wel doet)

En over die vriendin ... Ik ben bang dat ik je echt niet kan helpen ik zou zeggen vergeet het ontloop haar in het slechtse geval en zoek nieuwe vrienden. Dat je je in niemand kan terugvinden ... Ik ben bang dat ik je daar niet mee kan helpen. Blijven zoeken mischien???

Ik herken jullie verhalen ook. Motivatie is een interessant iets, iets waar we nooit echt achter zullen komen waar het vandaan komt en waarom en waarheen het verdwijnt. Ik denk ook dat enorm veel mensen met datzelfde rondlopen, helaas zijn er nog geen flesjes motivatie op de markt gebracht. Wel andere flesjes, maar die zijn er meer om dingen te vergeten of er van weg te vluchten.

Wat betreft je motivatie om te presteren, ik heb dat al jaren niet meer. Wel ben ik constant op zoek naar inspiratie. Want motivatie is toch heel erg iets van buiten af, dat je iets externs wil doen, wil bereiken. Terwijl inspirerende dingen - en dat kan zeker ook in je studie zitten - je van binnenuit oppeppen. Zo ga ik af en toe naar theater, lees ik goede boeken, luister ik naar muziek, of kijk ik naar hoe een vlinder op mijn vinger kan zitten. Kleine dingen.
Maar hoe dan de wereld door te komen? Ik hou er van om dingen te zien naar hun waarde, hun waarde zoals ze dat voor mij hebben. En daar ook eerlijk naar te zijn. Als een studie waarde heeft, bijvoorbeeld het papiertje, dan moet ik daar andere dingen voor opgeven, ookal is dat op korte termijn niet prettig. Dit kan een mens alleen als de waarde groot genoeg is. Dus dat moet je voor jezelf bedenken.

Met betrekking tot andere mensen. Ik denk dat je enig moment dat je dicht bij iemand staat moet koesteren voor wat het op dat moment is. Mensen zijn veranderlijk en beïnvloedbaar. Zelden tot nooit zijn daden puur omwille dat het goede daden zijn. Maar als we ergens te veel in meegaan (relatie, vriendschap), dan koesteren we een hoop, bouwen we een verwachtingspatroon op. Dat is heel normaal blijkbaar, maar wel vaak funest. Ik denk dat we uiteindelijk niet vriendschap zouden moeten hebben met mensen omwille van die verwachtingspatronen of de dingen die ze doen, maar omwille van henzelf, de goedheid in hen. De goedheid, die soms of misschien zelfs vaak, overschaduwd wordt door allerlei andere dingen.

Uiteindelijk weet ik er ook niet zo veel van. Ik ben misschien ietsjes ouder dan jullie, maar ik ben ook nog gewoon alleen. Maar steeds vaker ben ik daar ook tevreden mee, hoewel ik ook ups en downs heb

Jah sorry ik heb geen rekening gehouden met je hersenbloeding (het spijt me) ik kom terug op mijn eerdere reactie

over dat je zegt dat unif niet moeilijk is... Ik zal je zin verbeteren Unif is niet moeilijk voor jouw of is er bij jouw elke jaar iedereen door?

En Nicole doet me nu ook net aan iets denken: Over de inspanning niet meer kunnen opbrengen om te presteren. Ik heb dat ook al jaren niet meer. Ik leer omdat ik het wel weten en ik leer absoluut niet omdat ik goede punten wil halen.

Maar zoals ik het gezegd heb ... jij vond het niet moeilijk maar alsk je zin goed begrepen heb (ik weet niet wat propedeuse is en vindt effe geen woordenboek) kan maar 33% aan zijn volgend jaar beginnen. In het secundair is 1 iemand die niet over mag per klas al heel veel. Ik hoop dat dit dus een beetje duidelijk maakt waar ik naartoe wil Ik geloof dat iedereen op dit forum een universitaire studie aankan maar de meeste mensen kunnen dat niet en zit je er echt wel naast als je zegt dat unif niet moeilijk is.

Je propedeuse halen betekent al je vakken halen voor aanvang van de zomervakantie, dus dat is anders dan over zijn (= aan het minimum van 45 EC voldoen, daar waar propedeuse 60 EC is). Natuurlijk, het is een stapje hogerop maar je kunt het ook niet echt vergelijken. Als het toch wilt vergelijken, moet je het vergelijken met het halen van 45 EC wat overeenkomt met over zijn naar het volgende jaar (zie het als over zijn met twee vijfen). Maar een zinvolle vergelijking kun je niet echt trekken. Maar natuurlijk zal veel meer dan 33% een positief bindend studieadvies halen (45+ EC). Daar weet ik echter niet de cijfers van.

Universiteit niet moeilijk vinden is subjectief dus ik kan per definitie niet gelijk, noch ongelijk hebben. Het is gewoon mijn ervaring tot zover! Maar studieprestaties hebben voor een heel groot deel te maken met je interesse voor je studie. Nou, die was tot voor m'n hersenbloeding prima. Nu ligt dat ietsje anders.

Wat je zegt is waar Nicole. Universiteit is niet heilig, ik heb er gewoon voor gekozen. Maar het zegt niet veel! En ieder zijn ding inderdaad.

Eigenlijk wat je zegt: interesse is gedaald, ik kan dat vooralsnog nog niet echt verklaren. Ik weet ook niet of dat daadwerkelijk zo is. Klinkt raar, maar ik kan nog niet met zekerheid zeggen dat ik het minder interessant vind. Dat gevoel komt misschien door de vakken die ik nog moet inhalen en sommige vakken van het tweede jaar. Ik denk wel dat ik gemotiveerder zou zijn om deze studie af te maken als het nooit gebeurd was. Het moeten inhalen van vakken draagt wel bij aan het gevoel van 'last' ja.

Ja het moeten overdoen van die vakken draagt zeker bij..

Als ik op 5 september zou beginnen (wat voor mijn gevoel te vroeg is) zou ik de helft van de tweedejaars vakken gaan volgen in het eerste half jaar, het tweede half jaar zou dan worden besteed aan het inhalen van m'n resterende eerstejaars vakken. En het jaar daarna zou dan worden besteed aan alle resterende vakken van jaar 2.

Dan zou ik gewoon vanaf januari m'n resterende vakken afmaken. Als ik doorga met deze studie zou dat m'n keuze zijn. Ik voel me nog niet klaar genoeg om bijna elke dag vroeg op te gaan en te reizen om colleges te volgen.

Het moeten inhalen van je vakken neemt één semester in beslag als ik 't goed begrijp en dit zou niet of waarschijnlijk niet het geval zijn moest je voorval niet gebeurt zijn.
Dat steekt wel tegen, maar het is wat het is. Dat moet je erbij nemen als je door wit gaan dus dan komen we in mijn ogen bij het hoofdzakelijke punt: interesse.
Dat is iets dat je zelf moet weten... Kan ik niet echt veel mee helpen of over zeggen, sorry.
Je hebt tijd om er over na te denken dus gebruik die.

Jav, heb jij die herkenning?

Ik vind de vraag moeilijk.
Wat is de gemiddelde mens dan?
En niet alleen daarvan, ook gewoon het herkenning vinden-aspect vind ik moeilijk te beantwoorden.
Bedoel je volledige herkenning, dat zeker niet, heeft iemand dat dan wel?
Deels, in sommige punten of opzichten heb ik dat wel bij sommige of bepaalde mensen, maar da's dan sowieso niet het gemiddelde.
Ik durf het niet met zekerheid zeggen, maar ik denk hoe slimmer de mens naar mijn mening, hoe meer (kans op) herkenning.

@pinkduckie
Dat ons leven algemeen gezien hetzelfde zou geweest zijn vind ik nogal oppervlakkig...
Je bedoelt, allebei thuis zitten en studeren, examens afleggen in EC (niet CE ), misschien allebei dezelfde richting op EC en in verdere studies maar maakt dat dan algemeen gezien het leven ongeveer hetzelfde? De studies wel ja, maar het leven omvat toch véél meer ?

Ah, dat bedoel je...
Zo is 't bij mij ook:
op een oppervlakkige manier (bepaalde dingen bv), maar me echt herkennen niet.