Forum

Ik ben dan misschien nog 17, maar ik herken veel van wat je zegt.

Ik wil de periode 11 - tot en met nu het liefst ook vergeten. Ik heb geleefd alsof een kudde rendieren me moesten voortrekken door sneeuw elke dag. Alsof de rendieren zeer vermoeid waren. Alsof ik versteend was van de kou. Bewusteloos, zo heb ik geleefd. Ik kan me ook niet veel dingen herinneren die gebeurd zijn. Ik dacht vaak dat ik aan geheugenverlies leed, want ik herinnerde me hele dagen niet. Maar ik weet nu dat ik gewoon alleen maar in mijn bed lag, uit mijn raam staarde of op de computer zat. Er was niets te herinneren. Er was alleen maar een leven dat bestond uit fictieve personages en illusies. Het voelde alsof ik altijd sliep. Er was alleen maar ik in mijn hoofd (beetje chizofrenie achtig ook). Daarbuiten was er helemaal niets. Mensen deden me niet pesten of klieren, want ik reageerde daar zeer agressief op. Ze negeerde me. Ik werd totaal niet gezien. Ook niet door mijn ouders. Ik had altijd ruzie met ze. Ik was brutaal, ik had woede-uitbarstingen af en toe waarna veel gehuil. Op school ging het totaal niet goed. Ik kon van heel vrolijk, meteen omslaan in heel boos in heel verdrietig.Toen zagen mensen me opeens. Troosten ze me. En daarna zagen ze me weer niet. Ik heb gedaan alsof ik een zeer zware hersenschudding had. Ik heb in het ziekenhuis leugens verteld, alleen maar zodat ik niet naar school hoefde, waar ik moest leren, wat niet ging. Ik wist niet hoe het ging, ze gaven me methodes, maar het ging niet. Het was geen onwil, onmacht. Ik ben zeker twee maanden thuisgebleven. Natuurlijk geloofden al mijn klasgenoten het niet. Ik betwijfel of mijn leraren het geloofden. Mijn ouders geloofden me wel. Er was gewoon een periode van helemaal niets. Niets dat ik me kan herinneren. Ik heb gewoon echt tijd weggegooid. En ik was ook verslaafd aan pijnstillers. Die had ik altijd nodig. Om te slapen.

Daarna heb ik me hardnekkig vastgeklampt aan boeken. Ik wist elk detail. Ik kon precies vertellen op welke pagina iets stond. Ik kon sommige bladzijdes zelfs helemaal uit mijn hoofd oplezen. Ik werd er zeer obsessief in. Dat ging op een gegeven moment over. Ik probeerde er iets van te maken. Ik schreef erg veel. Obsessief veel. Elke dag. Mijn 'vrienden' lieten me vallen, omdat ik niet meer bij hen in de klas zat. Dat was al de tweede keer dat vrienden me lieten vallen. Ik kreeg nieuwe vrienden, maar ook die gingen me op een gegeven moment negeren. Daarna ben ik met de buitenbeentjes omgegaan. Zij hebben me nog steeds niet laten vallen. Daarna zijn er nog wel dingen geweest waar ik me obsessief aan heb vastgeklampt. Voor sommige dingen schaam ik me nog steeds. Dit om niet de waarheid onder ogen te zien: de wereld is niet ideaal en kan ook niet ideaal worden gemaakt.

Ik trok me grapjes ook altijd heel aan. Als iemand een grapje maakte op voetballen, lag ik daar nog weken wakker van. Bijvoorbeeld: 'Oooooh, je kunt ook echt niks, hè?' En dan begonnen ze keihard te lachen. En dan was dat volgens hun een grapje, maar ik vond dat echt heel erg. Maar ik durfde er ook vaak niets van te zeggen, want ik was al lang blij dat ik vrienden had.

Uiteindelijk ging ik ook lijden aan zo'n existentiële crisis en werd ik zeer nihilistisch. Ik kwam ook niet verder dan computeren, tv-kijken, spijbelen, te laat komen, werken. Ik las zelfs amper meer. Schrijven deed ik ook niet meer. Alles bestond niet in mijn ogen. Alles was nutteloos, waarom zou ik meedoen? De enige reden waarom ik mezelf niet beroofd heb van het nutteloze leven is omdat ik niet weet of er iets hierna is of niet. Als dat er wel is, heb ik niets aan mijn zelfmoord en kan ik dus beter proberen om dit leven af te maken en nog wat kennis op te doen. Mijn eerste gedachtes aan zelfmoord waren zeer emotioneel. Nu waren ze echter ook rationeel, die gedachtes. Dus wat heb ik er dan aan? Maar dit keer waren er een paar mensen die me niet negeerden. Ze zagen me misschien een beetje zoals ik werkelijk ben. Ik was ook blij dat mensen me eindelijk eens zagen. Mij, Milou. Mensen weten niet wie ze zelf zijn. Ze weten het pas als anderen mensen ze zien.

Ik heb hele jaren weggegooid. Niets gemaakt. Ik ben bang dat het vaak al te laat is om te doen wat ik graag wil doen. Dat ik nooit meer mijn volle potentie kan bereiken. En daarom heb ik nu vaak nog de neiging om niets te doen. Voor mij is het alles of niets, maar het voelt alsof het alles al een beetje verloren is.


(Sorry voor dit hele depressieve bericht. Ik heb niet zo'n vrolijke dag vandaag)

Quote van Milou:
Ik heb hele jaren weggegooid. Niets gemaakt. Ik ben bang dat het vaak al te laat is om te doen wat ik graag wil doen. Dat ik nooit meer mijn volle potentie kan bereiken. En daarom heb ik nu vaak nog de neiging om niets te doen. Voor mij is het alles of niets, maar het voelt alsof het alles al een beetje verloren is.

HERKENBAAR. Ik denk ook heel vaak zo... "Het kan nu toch al niet meer perfect worden dus dan kan ik net zo goed niks blijven doen.". Ook spijt hebben van het niet doen van dingen toen je jonger was, en daar zo mee in zitten dat je zoiets hebt van: nja, ik kan het nu toch niet meer omdraaien dus laat maar... het wordt al niet meer perfect. En dan blijf je toch weer niks doen. Voor mij is dit besef redelijk laat gekomen, of dat denk ik dan.

Op zich een heel vreemde gedachte want 17 jaar is wel degelijk heel jong. Ik ben ook 17, maar kan me helemaal vinden in wat je zegt. Maar je moet het zo bekijken: je kunt niet daadwerkelijk geluk putten uit de dag van gister. Het maakt niet echt uit dat het voelt als weggegooide jaren, ook al snap ik je volkomen als dat moeilijk uit je hoofd te zetten is. Dat is ook zo. Maar ongeacht je verleden is nu er het beste van maken, altijd de beste optie. Het is wel een moeilijke omzetting van je denken, hoor... Ik snap wel wat je zegt. Het verleden kunnen we moeilijk loslaten. Maar denk zo: je hebt op elk moment in tijd steeds het beste gedaan (wat je op dat moment dacht dat het beste was). Dus je moet er niet teveel over in zitten. Nogmaals, je kunt geen geluk putten uit gister maar wel uit morgen. Dus maak er het beste van vanaf nu en leef!

Verder heb ik je verhaal met veel interesse gelezen en misschien ik kom er nog wel op terug

Ik ga mijn leven hier niet helaf uitschrijven zoals jullie gedaan hebben (geen verwijt hoor) maar ik denk dat we allemaal genoeg weten als ik zeg dat ik het ook allemaal heb meegemaakt. Meer woorden moet ik daar niet aan vuilmaken. Ik kan alleen nog zeggen dat dat op mijn 15de gestopt is. Ik ben toen gestopt met school en ben thuis gaan studeren. Daar merkte ik dat ik wel kon studeren en dat ik genoeg sociaal contact had voor een week als ik kon gaan duiken en er zaterdag voormiddag maar slagwerkles was.

Voor de rest ja allemaal: humor van grappen niet inzien of "te persoonlijk nemen", spijt hebben van het niet doen van dingen toen je jonger was

@Jav "Nog 1 dingetje: ervan jullie het leven ook als constant 'grijs'? Dus nauwelijks uitschieters... nooit ongeluk, nooit heel gelukkig... Elke dag hetzelfde. Het is bij mij nu geen existentiele crisis omdat ik voldoende perspectief zie voor de toekomst (misschien wel de belangrijkste geluksfactor, toekomstperspectieven). Maar ook geen uitspringers. Gewoon... mijn leventje."
Dat heb ik niet of toch niet helemaal. Ik ervaar mijn leven ook zo goed als constant grijs maar ik kan wel zeggen dat er voor mij tegenwoordig zo een 2 tot 5 dagen zijn waar het leven weer 'kleur' heeft en dat ik dit ook allemaal vergeet en gewoon gelukkig ben.