Momenteel online: Jij
De eerstvolgende meeting:
Geen meetings binnenkort
Nu inloggen Registreren
of wachtwoord vergeten?

Forum

» Ervaringen en problemen » Sociaal-emotionele ontwikkeling

Jouw gegevens
Niet-leden uitnodigen per e-mail:
 
  • Jav
     Geplaatst op 27-8-2011 om 03:27
    Aan de iets oudere HB'ers wil ik vragen: hoe is jullie sociale en emotionele ontwikkeling gegaan? Ervaren jullie dat, naarmate je ouder wordt, dit steeds minder een punt wordt (dat de problemen waar je zo mee bezig bent als je jong bent langzaam afzwakken)?

    Persoonlijk: emotioneel ben ik altijd behoorlijk stabiel geweest. Sociaal kan wel zeker beter. Ik ben best sociaal eigenlijk, maar tot op zekere hoogte. Met volwassenen kan ik het heel goed vinden, maar met leeftijdsgenoten (nou ja, ze zijn allemaal wat ouder, de studenten met wie ik zit) vind ik vaak geen aansluiting. Of niet de aansluiting die ik wil. Niet dezelfde interesses, nauwelijks mensen in wie ik me kan vinden of herken, niet dezelfde gedachten(gangen). Niet dat ik geen praatje kan maken, dat lukt wel. (Lullig gezegd: ik kan me "verlagen" tot het sociale interactieniveau van de ander, dus waar de ander het over wil hebben of het niveau waarop diegene praat.) En daar kan ik dan prima in meegaan, ik ben sociaal dus niet onvaardig als ik dat zo mag zeggen. Maar kunnen meepraten is geen doel op zich voor mij. Maar weinig mensen om me heen interesseren me ook... Misschien verbetert dat nu ik een specifieke studierichting heb gekozen. Hoe dan ook, als we dan een praatje maken lijken zij dat wel prima te vinden, of leuk, maar ik vind het vaak maar mweh. Het is allemaal zeker niet pijnlijk, maar ik haal er ook niet veel uit.

    Voor iemand herkenbaar? En misschien tips?
    Je kunt beter een nachtje slapen over wat je van plan bent, dan wakker liggen over wat je gedaan hebt.
  • TR
     Geplaatst op 27-8-2011 om 14:47
    Preciseer problemen, want gaat het wel over dezelfde problemen?
    Bij mij is het zo dat ik me minder aantrek van problemen van vroeger en ze daardoor ook minder aanwezig zijn.
    Emotioneel ben ik denk ik stabiel geweest.
    Sociaal ben ik nooit echt geweest, toch niet heel hard. Als kleine jongen was ik naar 't schijnt ook al veel alleen bezig, vrienden maken ging bij mij ook niet gemakkelijk dus was het omdat ik er geen behoefte aan had of omdat het niet lukt? I don't know.
    Ik weet ook niet of ik ooit liever ben omgegaan met volwassenen, er was zelfs eens tijd dat ik liever met niemand omging, zoals leeftijdsgenoten als volwassenen.
    Ik ervaar het zo dat er precies niemand is zoals ik ben.
    Wat je zegt over je lullig gezegde, zo zou ik het in ieder geval nooit noemen, voel mezelf eerder de lage van de groep, maar als je dan kijkt naar het gespreksonderwerpen (iets waar ik zelf zelden initiatief in neem, ik creëer m'n gepreksstof op wat de andere zeggen) die ik zou willen voeren is dat misschien wel op intelligenter niveau (of nerdy/saai niveau, ben er eigenlijk niet uit).
    Ik vind gesprekken iig meestal wel over niet veel gaan en ik wil meestal over 'wel iets' praten.
    Soms voelt het aan dat mensen kunnen praten en lachen wanneer het over niets gaat en bij mij lukt zo iets niet en daarom lopen gesprekken niet altijd geweldig goed bij mij omdat ik denk mensen te gaan afschrikken moest ik beginnen praten over wat ik echt zou willen praten.
    Life is like riding a bicycle, to keep your balance, you must keep moving.
  • Kwadraatje
     Geplaatst op 27-8-2011 om 15:13
    ik ervaar net hetzelfde alleen bij mij zijn de gesprekken niet altijd van hoogstaand niveau.
    Zelf praat ik liever met volwassen of oudere kinderen omdat die mij beter begrijpen maar ik ben zelf geen makkelijke prater en weet en gesprek moeilijk gaande te houden. Dus ik hou me liever gesloten en als er vreemde bij zijn voel ik mij helemaal onbehaaglijk.
  • TR
     Geplaatst op 27-8-2011 om 15:19
    Ik heb er op jouw leeftijd helemaal niet bij stilgestaan of ik liever met volwassen praatte.
    Als ik er over nadenk kom ik tot het besluit dat dat misschien wel eens het geval zou kunnen geweest zijn maar dat is niet zeker. Ik hield wel van de rust bij volwassen, andere kinderen waren zo druk, houd nog steeds niet van drukke mensen maar liever rustige mensen die rustig een gesprek voeren.
    Het liever gesloten houden en onbehaaglijk voelen wegens vreemden id buurt... been there.
    Life is like riding a bicycle, to keep your balance, you must keep moving.
  • Kwadraatje
     Geplaatst op 27-8-2011 om 15:20
    ik voel me ook gemakkelijker bij rustige mensen dan bij de drukke mensen.
  • Jav
     Geplaatst op 27-8-2011 om 15:27
    @TR: met 'verlagen' bedoel ik dat je je onderschikt aan de ander, je plaatst je eigen interesses en belangen dus op de achtergrond en probeert vooral mee te gaan in wat de ander zegt. Problemen: sociaal onvaardig zijn, niet kunnen opschieten met je medemens. Het is nu dus nog steeds niet geweldig maar ik merk wel verbetering t.o.v. een aantal jaren terug.

    Quote van TR:
    Ik vind gesprekken iig meestal wel over niet veel gaan en ik wil meestal over 'wel iets' praten.
    Soms voelt het aan dat mensen kunnen praten en lachen wanneer het over niets gaat en bij mij lukt zo iets niet en daarom lopen gesprekken niet altijd geweldig goed bij mij omdat ik denk mensen te gaan afschrikken moest ik beginnen praten over wat ik echt zou willen praten.

    Dit is eigenlijk precies wat ik bedoelde.

    @Kwadraatje: ik denk dat je dit probleem naarmate je ouder wordt steeds minder zal ondervinden!
    Je kunt beter een nachtje slapen over wat je van plan bent, dan wakker liggen over wat je gedaan hebt.
  • TR
     Geplaatst op 27-8-2011 om 15:47
    Wel grappig, ik was het niet eens met je verwoording maar ik leg 't wel uit wat je ermee bedoelt . Begrijp ook nu wat je bedoelt met verlagen, jezelf idd op de achtergrond stellen en gewoon inpikken op wat de ander zegt (heb ik ook anders verwoord zojuist gezegd), dit doe ik constant. Zo kan gesprekken voeren wel lukken.

    Verder heb ik 't eens af en toe, maar zelden dat ik zo'n lachen gesprek heb met mensen (zo iets is dan max. met 3 personen incl mezelf) en dat merendeels ook niet echt over iets gaat. Dit heb ik deze week nog meegemaakt om op men werk, na afloop denk ik altijd hetzelfde:' wow, dat ging geweldig goed, normaal loopt 't zo vlot ni bij mij... en dat was best tof en wow ik heb grapjes gemaakt waar de anderen ook plat waren van 't lachen'
    Dat zijn zo sociale hoogtepunten bij mij die ik niet veel meemaak.
    (Maar ben nooit volledig zelf over iets begonnen en soms vraag ik me af of ze dat niet merken.)

    Over de vernoemde problemen, je begint het te accepteren en je eigen weg te vinden I guess.
    Vooral heb ik zo iets van: ik wil de juiste mensen tegenkomen die zo wat denken en zijn zoals ik, hoe moeilijk dat ook moge zijn met mijn rare cerebrale structuur(, of misschien zijn er wel meer dan ik denk en moet ik me wat meer openstellen?).
    Life is like riding a bicycle, to keep your balance, you must keep moving.
ieQu.nl - Contact - Disclaimer en privacy