Forum

eventjes vragen voor de duidelijkheid je hebt zelf toch geen zelfmoordgedachten hé???

ik ben nog niet overgegaan tot een plan,
het blijven kortstondige gedachten die niet eens vaak aanwezig zijn.

Ik heb op jouw leeftijd ook zelfmoordgedachten gehad, voornamelijk door familiale problemen (vriend van m'n ma was alcoholist, m'n ma kan niemand loslaten en laat haar dus in feite doen en ze loopt er achter en steekt haar eigen wensen weg om die ene wens om bij die persoon te zijn), dat was al bij al géén leuke ervaring, plus daarbij waarschijnlijk m'n sociale problemen.
Dan dacht ik 's avonds bv: moest ik nu naar het terras gaan en er over springen, dan is 't gedaan, dan voel ik niets meer...
Nu over 's avonds gesproken, ik kan me herinneren dat een tijdje lang, diè moment dat je in je bed moet, de 'leukste' moment van de dag was, of dit zich voordeed tijdens de bovenstaande situatie kan ik me niet goed herinneren, maar dát was de moment dat er rust was... alles stil..., ik moest niet denken, niet vooruit, niets iéts, gewoon niks... Na deze intermezzo dus terug verder...
Als je er over springt is het gedaan, zo'n gedachten kwamen wel eens sporadisch op, vooral op zo'n momenten zoals hierboven net besproken, daarna kwam het eens wat frequenter voor dan sporadisch, 'k heb wel gedacht over dat m'n moeder enz. heel veel verdriet hebben maar niet in de zin dit is egoïstisch, wat het degelijk wel is. Ik heb er dus over nagedacht maar da's alles, hopelijk denk jij -of de persoon in kwestie- er ook zo over. I thought about suïcide, it just happend to pass my mind, without the intention to execute dough, probably even wouldn't had the balls to do it, but do you know what really takes some courage? To move on and don't do this to yourself and your family!

Ja, ik heb ook zelfmoordgedachten gehad. En ik heb het ook echt als een mogelijkheid gezien. Ik heb sinds de brugklas serieus zelfmoord overwogen. Ik ben in de brugklas weggelopen van school (en niet naar huis gegaan), maar er ging een meisje met me mee die me er van heeft kunnen weerhouden. Daarna ging het beter, maar rond mijn 16e begonnen de gedachtes weer. Mijn ouders wilden me toen dat incident in de brugklas had plaatsgevonden naar een psycholoog sturen (en ze wisten dat ik dat zelf ook graag wilde toen), maar mijn mentor van dat jaar vond dat niet nodig. (Stomme zak was het, serieus) Ik denk dat als ze dat toen wel gedaan hadden, mij een hoop verdriet bespaard was geweest. Gelukkig gaat het nu al een heel stuk beter, maar ik vind dat hulpverlening ontzettend moeilijk toegankelijk is. Je zou denken dat er op school misschien wel iemand is die je door zou kunnen sturen, maar nee dat is niet zo. Zeker drie leraren wisten dat het met mij helemaal niet goed was en ze vroegen af en toe wel dingen en zeiden dat ze me zouden helpen en dat ik altijd naar ze toe mocht komen. En ook aan de huisarts (waar ik naartoe ben gegaan) had ik uiteindelijk niks. Hij dacht dat het misschien bloedarmoede was, omdat ik vegetariër ben. Toen dat het niet was, werd ik weggestuurd en werd er gezegd dat het aan mijn thuissituatie lag. Maatschappelijk werk zei dat ze niets konden beginnen zonder mijn ouders en dat ik zelf, zodra ik 18 was, maar naar een psycholoog moest gaan. Het enige waar ik wat aan gehad heb, is het online praten met een systeemtherapeut. En ik heb echt wel zelf geprobeerd om er iets aan te doen, want zo wil ik helemaal niet leven, maar vechten tegen je zelf of je eigen wereld, is niet makkelijk denk ik.

Daarvoor heb ik er vast wel eens over nagedacht, maar dat is alleen maar nadenken van 'het zou kunnen', maar niet 'ik ga het doen'. Ik heb altijd liever willen leven. Hoe moeilijk het af en toe ook is, het is af en toe ook leuk. Voor die leuke dingen of moment zou ik hier willen blijven. Of het egoïstisch is, geen idee. Ik wist in de brugklas dat het iets met mensen zou doen als ik zelfmoord pleegde. Maar dat kon me niets schelen. Hadden ze me maar niet moeten negeren of pesten of tegen me moeten schelden of me mijn zelfvertrouwen afpakken. Ik zag het toen ook niet alleen als uitvlucht, maar ook als aanval. Ik schaam me nog altijd diep dat ik dat zo gezien heb, maarja, het is wel de waarheid.

Veel mensen hebben er wel eens over nagedacht. ´Waar leef ik voor?' is een vraag die mensen zich continue stellen (bewust of onbewust). Zelfmoordgedachtes is niets ernstigs op zich (rare kronkels). Maar wanneer het van een gedachte naar een 'mogelijkheid' gaat, dan is er wel echt iets mis.

Ik zou niet 1-2-3 zeggen dat het egoistisch is. Ik kan me voorstellen dat de gedachte dat het egoistisch is zelfmoord te plegen bij mij nooit zou kunnen opkomen. Mensen die pogen zelfmoord te plegen bedoelen denk ik ook niet egoistisch te zijn, misschien zijn ze dat wel, maar die mensen kunnen niet nadenken over de gevolgen voor de nabestaanden. Ik weet niet hoe wanhopig iemand zich moet voelen om tot zelfmoord over te gaan maar ik zou nooit mijn ouders, broers en vrienden die ik heb verdriet willen doen. Ik weet dat ze van mij houden. Bovendien zou ik nooit willen doodgaan. Ik vind het maar jammer om oud te moeten worden.

Aan mensen die zelfmoord willen plegen: "Ik vind het maar jammer dat je uit het leven wilt stappen. Je hebt zoveel te bieden. Je bent uniek. En er is vast wel iemand die van je houdt en je geluk wilt geven. Doe het daarom niet en blijf hier."

Ik vind het ook egoïstisch van mensen dat ze iemand die niet van het leven geniet per se bij zich willen hebben. Zo kun je het ook bekijken. Als iemand ongeneeslijk ziek is en veel pijn lijdt, zijn mensen eerder bereid iemand los te laten (maar ook nog lang niet altijd). Waarom geldt dit niet bij geestelijke ziektes? Er zijn ook geestelijke ziektes die ongeneeslijk zijn en veel pijn met zich meebrengen. Je zou kunnen zeggen dat het met therapie beter kan gaan, maar als het dan nog steeds geen voldoening geeft voor die persoon? Iemand die ongeneeslijk ziek is kan ook geholpen worden met pijnverzachting, maar vaak lijdt deze dan nog pijn. Ik denk dat het niets of weinig met egoïsme te maken heeft.

ik ben het eens met de mening van Milou.
Als je zelfmoord wilt plegen kan dat voor de persoon in kwestie de enige uitweg zijn om uit zijn of haar stom leven te stappen.

maar als je nu geestelijk ziek bent dan vind ik het niet egoïstisch.
Want een pijnloze manier van zelfdoding bestaat niet zowel psychisch als fysisch.

maar als er nu geen oplossing voor de persoon met een geestelijke probleem bestaat.

zoiets ja.

wat vind jij dan een simplistische depressie?

ja oke maar ik ken wel mensen die met zware depressies te kampen hebben.

Wat noem je een echt zware depressie? Aan welke kenmerken moet je dan voldoen? Volgens mij overdrijven mensen al snel als ze zeggen 'zwaar depressief'.

Als je eenmaal depressief bent geweest (echt depressief) blijf je er altijd vatbaar voor. In die zin is depressie ongeneeslijk. Depressie is te behandelen met een gezonde leefstijl en behandelingen, maar écht weg is het niet. Daarbij komt dat niemand weet of depressie echt altijd te genezen is of niet. Als jij tien jaar lang van psychiater naar psychiater bent gegaan zonder verbetering, vind ik zeker dat je een gegronde reden hebt om zeldmoord te plegen. Ook al is het dan alleen een depressie.

Een schizofreen iemand kan ook denken dat hij/zij zelfmoord moet plegen. Dat moet dan bijvoorbeeld van iemand die alleen zij kan zien en horen. Deze doet dat vervolgens. Vind je dat dan egoïstisch? Het is misschien geen ware reden, maar de persoon in kwestie weet dit niet.

Bovendien noemen veel mensen iemand al depressief als de levenslust een beetje ontbreekt. Een depressie omvat veel meer dan alleen het ontbreken van levenslust. Als je even geen zin hebt in het leven, vind ik ook niet dat je een gegronde reden hebt. Dat is hetzelfde als: 'Oh, weet je wat, ik heb eigenlijk geen zin om dit jaar naar school te gaan, laat ik dat dan maar niet doen.' Dat vind ik dus ook geen goede reden. Er zijn dingen/periodes die minder leuk zijn en als je gewoonweg geen zin hebt in die periode/dingen en dan zelfmoord pleegt, dan ben ik het met je eens dat het geen goede reden is. Maar ik denk niet dat iemand met even geen zin in het leven snel zelfmoord zou plegen. Ik heb ooit een zelfmoordbrief gelezen van de bedenker van MyTunes (volgens mij) en die heeft daar een jaar over gedaan om die brief te schrijven en daarvoor heeft hij jarenlang geprobeerd te leven alvorens voor zelfmoord te kiezen.

zit hij toevallig in leefgroep 5 in mpk in Gasthuiberg?

wel dat is een behandellingsgroep voor kinderen met een probleem.

oow sorry. ik wou u niet forceren ofzo.

ah ok

Dit wil ik even kwijt: Ik heb een aantal mensen in mijn omgeving gehad met zelfmoordpogingen. Van 1 weet ik dat ze steun nodig had om door haar zware depressie heen te gaan. Ik ben blij dat ze er nog is, en ik denk zelf dat ze best van het leven geniet.

Ze had 2 zelfmoordpogingen achter de rug en heeft sindsdien het nooit meer gewaagd. Ik weet dat ze steun nodig had in de zin dat als ze steun zou hebben gekregen het nooit tot die zelfmoordpogingen zou zijn gekomen. Ik weet niet hoe ze er doorheen kwam. Ik weet alleen dat ik er niet was omdat ik niet bewust was van haar problemen. Ze kwam er waarschijnlijk doorheen doordat ze tot inkeer kwam dat het beter is om in leven te blijven. Dat denk ik althans. Ze geniet nu in ieder geval van het leven. Dat is het belangrijkste voor mij. Ik kan me voorstellen waarom ze gestopt is met de zelfmoordpogingen. Ik denk dat ze wilde blijven voor de mensen die haar nodig hebben.

Depressies kunnen inderdaad jaren of je hele leven duren. Het plezier terugvinden is alles behalve makkelijk, zeker bij chronische depressies. Depressies zijn ook ziektes, en dus niet een staat van gesteldheid wat veel mensen denken (bepaalde stofjes worden niet meer of te weinig aangemaakt).