Forum

Dat groepswerk-gedoe, idd, dat ervaar ik ook zo omdat ik het goed wil doen en in m'n hoofd een idee heb van dit en dit en dit zou dan moeten gebeuren, maar daarvoor zijn eerst goede afspraken en een goede/juiste werkwijze voor nodig, maar de anderen snappen 't niet als ik het dan al uitleg omdat ik 't zo moeilijk vind op zich om 't te gaan uitleggen, trouwens, zij doen eigenlijk gewoon toch maar op en gaan volgens mijn 'beeld' dan (mogelijk of veel makkelijker) naast de bal slagen. Ik heb dat ook wel eens buiten school ofzo, anderen gaan er bv vanuit dat ze al weten hoe iets moet, ik wil daar eerst over nadenken omdat er bv verschillende technieken voor zijn en dat ik dat dan zeg dat ik er eerst over wil nadenken of eventueel over opzoeken, dan zeggen ze: 'huh, dat snappen we niet, dat moet toch gewoon zó, wat valt daar nu over na te denken?'

Verder, om nog iets toe te voegen aan m'n beredenering dat ik dan wel hoge punten zal halen en dat school meer een discipline-ding is, combineer die discipline dan met HB/intelligentie... Zal je het dan niet merken?
Maar ja jij zegt dat je er niet veel intelligentie voor nodig hebt... Ervaar jij Univ dan zo? Of was die uitspraak alleen treffend voor het secundair onderwijs?

@pd: idd, motivatie komt en gaat en in mijn gegeven definite zou HB dan weer maakbaar zijn, maar misschien moet je het interpreteren als een grote intrinsieke motivatie en creativiteit al vanaf jonge leeftijd, achja ik weet ook allemaal niet hoor, hierbij kun je dan weer het model van Moncks mengen, dat omgevingsfactoren er invloed op hebben enz. Ik interpreteer het zo: die definitie van IQ130 + M + C laat zich misschien ook wachten op een betere definitie, maar ik denk dat ik ongeveer begrijp wat ze er mee bedoelen, 't is ook moeilijk volgens mij om het definiëren, probeer HBheid maar eens te definiëren.

Ik zal hem d'r ni afbijten, sorry als ik zo overkwam dat ik 't wel zou doen (?).
Ik zou het % zelf niet weten iig.
Dat van het middelbaar onderwijs neem ik aan, dat vind ik in principe ook, maar ik dacht dat Jav zei 'school', d'rom ik vraag of hij Univ dan zo ervaart dat je er eigenlijk niet zo veel intelligentie aan te pas komt. Als hij dat alleen bedoelde voor het secundair, is m'n vraag overbodig en ga ik akkoord.

Ja daar had ik het over de middelbare school. Bij universiteit komt inderdaad al veel meer kijken, en over HBO's en hoge scholen kan ik niet oordelen.

Niet echt, kan mezelf soms moeilijk zetten tot lange posts. Ik zal m'n best doen binnenkort, beloofd

Hehehe. Komt-ie dan!

Volgens mij kan je niet veel veranderen aan je IQ, het hoort een constante factor te zijn. Je kunt wel iets doen aan je IQ-uitslag (!), wat te trainen is. Mensen die zich slim willen wanen kunnen gewoon IQ testen oefenen en de logica van de opgaven achterhalen bijvoorbeeld. Hoe dan ook, intelligentie is inderdaad de factor en je anders voelen is het kenmerk, of een van de. Je zegt: "HB'rs zijn intelligenter, maar dan per sé weer niet (of wel?), ze zijn in de eerste zin anders, dus in hoeverre speelt die intelligentie een rol?". Ik denk dat HB'ers per definitie (dus: zoals de definitie luidt) inderdaad slimmer zijn. Dus per se, de definitie hanterende. Het anders zijn is een kenmerk van HB'ers, dus iets wat erbij komt kijken (in ieder geval sterk verbonden met HB en herkenbaar voor velen).

Je zegt het zelf: intelligentie is het potentieel om iets te begrijpen. Om die reden is een IQ-test geen goede graadmeter. Als iemand goed een IQ-test kan maken is de enige causale conclusie die je kunt trekken, dat hij goed IQ-tests kan maken. Het is geen blijk van intelligentie, in ieder geval geen nauwkeurige. Dat je meer weet en sneller leert dan je leeftijdsgenoten is blijk, maar geen bewijs van hoogbegaafdheid.

Over samenwerken: wat jij inderdaad zegt. Ik ga een groepsopdracht altijd met een lege geest in en denk niet alles zelf beter te weten. Maar ik heb wel dat ik me alerter voel, en belang (of noodzaak) zie in stappen of dingen, of een bepaalde werkwijze die zij niet belangrijk achten. Ik heb wel een bepaald idee van hoe een groepsopdracht moet verlopen, dus in goed overleg en samenwerking. Maar het perfectionisme leidt ertoe dat ik bijna nooit tevreden ben met de manier waarop groepsgenoten het plan aanpakken, hun teamwork (hoe goed ze zijn ingesteld op samenwerken of hoe belangrijk ze het achten), hoe ze schrijven (woordgebruik, grammatica, opmaak, eigenlijk alles. Dat is wat ik bedoelde met m'n perfectionisme) of hoe ze alles communicatief aanpakken. Vaak gebrekkig dus in mijn ogen. (Een gedachtegang van me kan dan zijn: "Hoe kun je dat nou niet belangrijk vinden?", "Hoe kun je het nut daar NIET van inzien?", "Waarom heb je dit volledig achterwege gelaten?!", "Wat is dit nou voor rommelig stuk tekst, zonder opmaak en veel fouten?".)

(Niet erg tevreden met dit bericht en hoe ik me verwoord, maar afijn.)

Daar begon ik over omdat jij in je oorspronkelijke bericht zei: "Als we strikt zien naar M en C, vooral M dan bv om iets te kunnen en iets meer te weten, dat kan er voor zorgen dat je IQ stijgt, toch?"

Ik zeg het volgende: daar waar IQ-tests niet betrouwbaar zijn, kan de manier waarop je je voelt (en de mate van bewustzijn, je gedachtes en je denkpatronen, motivatie etc.) tegenover anderen je een andere (en waarschijnlijk betere) indicatie geven dan een IQ-test. Als uit een IQ test dus blijkt dat iemand 5 punten afwijkt van de oorspronkelijke definitie, maar zich anders voelt / niet herkent in het denken van anderen, is de kans zeker aanwezig dat deze persoon hoogbegaafd is. Natuurlijk moet je er wel in de buurt zitten (iemand die rond het gemiddelde zit, (= per definitie op 100 gesteld), en zich anders voelt, zal wel zeker niet hoogbegaafd zijn). Mensa heeft hoogbegaafd ONGEVEER beschouwd volgens een afwijking van 2 sigma van een normale verdeling geloof ik: binnen 1 sigma bevindt zich 68% van de bevolking, binnen 2 sigma 95% van de bevolking. Aan de rechterkant van de normale verdeling is dan het zeer bovengemiddelde groepje, weer de helft van die 5% dus.



Mensa is dan weer ietsje minder dan die 2,3%, omdat ze zich baseren op een IQ van 132 i.p.v. 130. Maar dit alles vind ik niet zo interessant, eigenlijk. Definities en percentages, ach wat moet je ermee in deze...

Je anders voelen is gewoon je niet kunnen herkennen in anderen, wat in HB'ers' geval een gevolg is van buitengewoon of in ieder geval bovengemiddeld slim zijn. Het is geen toevalligheid, maar een gevolg. Iemand met een hoog IQ, maar die zich kan identificeren met zijn medeleerlingen / leeftijdsgenoten, kan alsnog hoogbegaafd zijn, maar ook zeker aanwezig is de kans dat hij hoogintelligent is.

Dat laatste lijkt me logisch aangezien intelligentie natuurlijk relatief is.

Maak eens een visueel schema! Dat is hoe ik zaakvakken leer. Het helpt mij om verbanden op papier te krijgen en te begrijpen. Mijn leraar Aardrijkskunde/geschiedenis kijkt ze altijd na, en is er heel tevreden over. Mijn beste vriendin echter, vindt dat het meer op een abstract kunstwerk lijkt dan op een studiehulpje.