Forum

JA, herkenning.

ik heb last van extreem perfectionisme (oorzaak (denk ik) niet bekend) waardoor ik niet bepaald tevreden kan zijn met wat ik heb gedaan (daardoor kan ik nu wel (relatief goed (niet goed genoeg) tekenen). soms ben ik wél tevreden met wat ik heb gedaan, maar als ik er dan de volgende dag op terugkijk vind ik het mislukt/niet zoals ik het wou.
ik vermoed dat de oorzaak van het perfectionisme kan liggen in HB-heid, maar dat weet ik niet zeker.

tja, we kunnen er maar 't best mee leren omgaan

Ken jij Tessa Kieboom?

Ik ken Tessa Kieboom niet persoonlijk iig, als het dat is dat je bedoelde.
Ik ken haar gewoon van haar artikel dat je vindt op google en 't zou kunnen dat ik haar naam nog wel eens ben tegengekomen in info over HBheid.

Dat probleem ken ik ook. Ik ben veel te perfectionistisch waardoor ik ook wel heel onzeker word over mezelf.
Maar eigenlijk moeten we echt leren aardig zijn tegen onszelf en meer denken in de zin van: "Goed is ook prima"
en meer denken in "willen" ipv "moeten", bijvoorbeeld: "Ik wil slagen voor dit examen" ipv "ik moet slagen voor dit examen"

Misschien krijg je van perfectionisme wel een low self-esteem.

Het ergst vind ik het als mensen zeggen dat iets goed is. Nee, het is helemaal niet goed! MIsschien goed, maar niet goed genoeg, dan is het dus niet goed.

Maar hebben jullie dat ook dat je, doordat je zo perfectionistisch bent, helemaal niets meer gaat doen? Helemaal niks, of bijna niks? Ik wel, want als ik niets doe, dan heb ik ook geen resultaat geleverd en dan hoef ik mezelf geen verwijt te maken van 'Ooooh, wat ben jij slecht zeg!'. En meestal haal ik dan toch nog wel alles gemiddeld. Dus dan voel ik me beter dan wanneer ik iets doe en ik moet meteen het allerhoogste want anders ben ik een mislukkeling. En het is eigenlijk echt een superidiote gedachte, maar wel een die heel langzaam en zonder dat ik het merkte opeens in mijn hoofd geprint was.

Milou, ja ik denk het wel. Ik heb ook zo'n denkwijze gehad.
Niet leren -> erdoor zijn = slim zijn
(liefst ook hoog scoren, maar ja je hebt niet geleerd dus wat wil je nu (het is wel normaal dan))
Wel leren -> niet hoog (genoeg naar mijn zin) scoren = eigenlijk helemaal toch niet zo slim
(want als ik dan toch zo slim ben en ik heb ook nog eens geleerd, hoe kan het dan dat ik niet superveel scoor?)
--> demotivering en het dan verder puur op al aanwezige intelligentie/kennis gaan proberen, want als goede score: ik ben slim, ik heb immers niet geleerd, als lage score: nja, da's normaal, ik heb niet geleerd

Op zich vrij idioot(denken), maar daar kon ik vroeger ook wel een staaltje van.
Ik trouwens eens een artikel gelezen over faalangst(ivm met studeren) waar oa instond dat uitstelgedrag (wat uiteindelijk kan leiden tot afstel) van het leren kan voorkomen uit het feit dat je bang bent om slecht te scoren want dat zou tot het licht brengen dat je toch niet zo slim bent (als je zelf dacht).
Dus het komt wel meer voor.

Ik heb dat ook gehad. Maar op een gegeven moment heb ik dat omgezet in een focus op effectiviteit: dus iets minder goed eindresultaat is prima zolang daar ook bijvoorbeeld dan evenredige voordelen als tijdsbesparing en geluk tegenover staan.
Maar inmiddels ben ik niet meer van de effectiviteit. Sommige dingen doe ik gewoon zo goed mogelijk, maar alleen de dingen die ik voor mezelf doe.

Vakken op de uni die ik niet leuk vind, maar die verplicht zijn, die rond ik af met een 6. Vakken die me wel interesseren haal ik minimaal 8. En dan heb je nog de zevens die de hoogleraren geven als ze mijn schrijfsels niet begrijpen, maar wel inzien dat ik het wèl begrijp.

Ik heb als eindwerk voor mijn bacehlor een onderzoek gedaan naar perfectionisme onder studenten van University College Utrecht (waar ik zelf studeerde). Daar lopen belachelijk veel hb-ers rond, word enorm geselecteerd op punten en extra-curricular activities. En er zijn ook veel perfectionisten. Ik vroeg me af hoe dat samenhing met depressie.
Mijn conclusie was dat er twee soorten perfectionisten zijn. Ben benieuwd waar jullie je in zouden plaatsen. Het onderscheid zie je voornamelijk bij het omgaan met tegenslagen.
- Positieve perfectionisten: die analyseren waarom iets fout ging, en proberen het de keer er na beter te doen.
- Negatieve perfectionisten: doen hetzelfde, maar geven zichzelf ook de schuld van waarom het fout ging.

En depressie komt veel vaker voor bij negatieve perfectionisten.
Persoonlijk heb ik daarvan geleerd dat het niet zo is dat je moet proberen niet meer perfectionistisch te zijn. Maar wat je wel kunt leren is hoe je er mee omgaat, dus hoe je met tegenslagen omgaat.