Geplaatst op 18-7-2011 om 21:02
Mijn ervaring is dat mensen je best willen accepteren als je 'anders' bent, zolang je maar geen bedreiging voor hen vormt. Minder intelligente mensen, dáár hebben ze geen moeite mee. Want, zeggen ze dan, 'we kunnen nu eenmaal niet allemaal even slim zijn'. Dat zou in principe moeten inhouden dat ook hoogbegaafden geaccepteerd moeten worden (want als we niet allemaal even slim zijn, zijn er dus mensen die minder slim, maar ook mensen die juist slimmer zijn), maar die vlieger gaat dan weer niet op. In deze maatschappij mag je gewoon niet bovengemiddeld intelligent zijn, niet slimmer dan anderen, want dan ben je een bedreiging.
En om die jaloezie uiting te geven gaan ze je dan buitensluiten. Of zeggen dat je raar bent. Om je te laten denken dat jíj het probleem bent.
Bij mij kwam dat niet zozeer van klasgenoten (met wie ik het altijd goed heb kunnen vinden), als wel van de leraren. Toen ik net geopereerd was, zei een van de leraren bijvoorbeeld in de klas: 'Nee, ik hoef niet te weten waar zij is. Ze bestaat toch niet meer.' Wat echt pijn doet, om te horen dat achter je rug om zoiets gezegd wordt.
Het is niet zo dat ze mijn hoogbegaafdheid niet konden begrijpen, ze wilden het gewoon niet en dat is met de meeste mensen zo, een enkele uitzondering daargelaten natuurlijk. Tientallen gesprekken heb ik gevoerd, met mijn ouders, om dan vervolgens te horen te krijgen dat het toch aan mij lag: ik was lui, ik had een psychische stoornis, ik was sociaal onaangepast, etc. Uiteindelijk bleek niets hiervan waar te zijn, maar toen we op het punt kwamen dat we zeker wisten dat mijn school het probleem was, was ik al zo ziek geworden van alles dat ik niet meer kon eten of slapen, heel veel ben afgevallen en de laatste twee schooljaren alleen nog voor mijn toetsen daarheen gegaan ben.
Goed, lang verhaal, maar wat ik hiermee dus wil zeggen: laat het niet zover komen als bij mij! Het ligt niet aan jou, dat mensen je niet begrijpen. Misschien dat je denkt, wat heb ik hier nu aan, maar het is wel heel belangrijk om je dat te realiseren. Anders kom je namelijk in een vicieuze cirkel terecht, dat je denkt dat mensen jou niet moeten, omdat je het niet waard bent o.i.d. en dat je dan denkt, wanneer iemand serieus in je geïnteresseerd is en naar je wil luisteren, dat hij wel een grapje zal maken en je toch nooit zal begrijpen.
Je bent anders dan anderen, dat is een feit en dat is ook iets waar je mee zal moeten leren leven, maar dat wil niet zeggen dat er niemand is die jou zal begrijpen. Ik heb twee hele goede vrienden, aan wie ik alles kwijt kan, eentje is zelf ook hoogbegaafd, maar de andere niet en toch begrijpt zij me perfect. Hoogbegaafd zijn is geen vereiste om je in iemand in te kunnen leven.
Wat ik in die tijd heel veel gedaan heb, is lezen en schrijven. Dan waande ik mij echt even ergens anders, al is dat natuurlijk geen lange termijn oplossing. Ook deed ik veel aan sport: voetbal en hardlopen. Wanneer ik me dan slecht voelde, ging ik altijd hardlopen, tot ik niet meer kon. Dat werkte perfect; ik had dan altijd even het gevoel dat ik weg kon vliegen ergens anders heen. Verder: muziek luisteren. Op school voelde ik mij altijd sterker wanneer ik muziek in mijn oren had; het liefst keihard, zodat ik niemand hoefde te horen. Ik weet heel zeker dat ik het zonder mp3 speler niet had gered. En, als laatste: blijf positief. wat makkelijker gezegd is dan gedaan, maar het kan wel.
