Forum

HSP = highly sensitive person (is bekend toch?)

Er wordt verondersteld dat hoogbegaafd en hooggevoelig inherent zijn. Mijn vraag is eigenlijk of mijn probleem is. Dat als ik een fout maak, ik mijzelf schaam, maar ook direct de fout diep in mijn ziel lijk te kerven.

Ik herinner mijzelf nog wie mij pijn heeft gedaan, als kind weliswaar, maar die pijn is niets vergeleken met het -weten- dat zij waarschijnlijk niets hebben geleerd en gewoon weg vanuit hun eigen domheid andere kinderen-mensen ook kwetsen/beledigen.

Ook heb ik erg last van een rechtvaardigheidsgevoel in mij. Ik zal dit verduidelijken: ik wil niet dood, maar ik zal sterven voor mijn huidige principes en concepten. Als iemand mij zou dwingen om mijn overtuigingen op te geven voor andere doctrines, dan sterf ik liever dan dat ik zwichten zal.

Mijn buurman leerde mij in mijn pubertijd dat je niet vuilnis op straat moet gooien omdat dat asociaal was. Recentelijk had ik een akkefietje met hem, hij scheen moedwillig en met kwade intent gewoon onze container 10 meter verderop in de bosjes te gooien!! Ik weet nu wat ik aan hem heb, en dat is niet veel, alleen het zit mij nu nog steeds soms dwars na 1 a 2 maand. Als ik hoogbegaafd ben en zo gevoelig als ik pretendeer te zijn, dan waarom begrijp ik niet dat hij zoiets doet?

Hebben jullie ook last van soortgelijke situaties? Of advies? Ik wil gewoon net zoals anderen kunnen denken ''ach ja het is gebeurd, SO WHAT!''

Ik begrijp ook niet waarom de meeste anderen doen wat ze doen. Soms dan vraag ik het ze. Waarom ze iets doen. Of ik schets een beeld voor ze over wat ze aan het doen zijn. Als ik later thuiskom, weet ik dat niemand het zich meer zal herinneren en dat mijn woorden niets hebben uitgemaakt. Ze zullen gewoon doorgaan. Soms maakt me dat ontzettend verdrietig en ook wel bang. Ik kan daar echt huilend van in mijn bed liggen. Het is niet alleen zo in mijn reguliere omgeving, het gebeurt ook op hele grote schaal. Mensen kunnen blijkbaar niet samen leven.

Hoe zij denken is veel makkelijker. Ik zou ook zo willen denken. 'Het gebeurt, boeien!' Maar ik kan dat gewoon niet. Ik vind het heel moeilijk om te accepteren dat het zogezegd 'toch geen zin heeft'. Als er 'toch niets verandert' wil dat toch niet per se zeggen dat je zelf dan ook maar mag doen wat je wil ook al ben je er eigenlijk tegen?

Mijn moeder zei toen ik nog klein was altijd dat ik te goed was voor de wereld en dat ik geen mensen moest helpen, omdat zij mij ook niet hielpen. En toen zei ik dat als nooit iemand een ander wilde helpen, het inderdaad altijd zo bleef dat we elkaar nooit zouden gaan helpen.

@ Nicole: Hoe doe jij dat ongeveer? Je alleen met je zelf bezig houden? Ik vind dat toch moeilijk, omdat je toch telkens in aanraking komt met de mensen om je heen.

Een tijdje nadat de diagnose hoogbegaafdheid bij mij gesteld was, ontdekte ik dat ik ook een HSP ben.
Ik heb dan het boek 'hoog sensitieve personen' gelezen van Elaine Aron.
Volgens mij is dit zeker een aanrader voor jou, Milou, zodat je jezelf beter leert te begrijpen.
Heb je al eens van dit boek gehoord?