Geplaatst op 9-3-2011 om 23:53
Na verscheidene confrontaties, begin ik mezelf en anderen stilaan steeds meer in vraag te stellen.
Zo ben ik tot de bevreemdende vaststelling gekomen dat ik in de afgelopen jaren minstens twee vriendschappen (hmm, zeg maar vier) heb gehad met hoogbegaafden die respectievelijk op emotioneel en intellectueel gebied begaafd waren. Desondanks zijn die vermeende vriendschappen intussen allemaal gestrand. Vaak liep het spaak wanneer er hartsgrondige en tevens ook integere gesprekken over emoties aan bod kwamen. Zelf hebben ze me nooit expliciet gezegd wat hun gaven zijn, maar intuïtief voelde ik steevast iets aan. Eindelijk had ik iemand gevonden om écht diepgaand met te praten, althans, dat dacht ik. Opnieuw en opnieuw. Het leven lijkt zo wel eindeloos herhalend en voorspelbaar te zijn, alhoewel het treffen van een hoogbegaafde vriend of vriendin gelijk kan worden gesteld aan het aantreffen van een speld in een hooiberg. Even onvoorspelbaar dus, maar niet onmogelijk.
Op school heb ik steeds (nu nog overigens) problemen gehad: niemand begreep de wendingen of uiteenzettingen van mijn gedachten, teveel nadenken over situaties, verhoudingen en karakters psychologisch analyseren, ongecontroleerde woede-aanvallen, huilbuien en sterke verlatingsangst (vroeger), (nu) emotionele schommelingen (vaak last van weemoed, het liefst alleen (alhoewel diep vanbinnen bijzonder graag in gezelschap, maar dan ook weer niet), sterk inlevingsvermogen, creatief, tegenwoordig heel erg vergeetachtig, bijzonder gevoelig voor details en emoties van anderen, net als hun emotionele problemen (klankbord), details haarfijn herinneren of veranderingen opmerken, ... (zoals ook het moment waarop je als peuter notie krijgt van de dood, het eindige en daarover intens gaat reflecteren, terwijl je in bed ligt),
uitgaan ja maar algauw slaagt de verveling en vermoeidheid (ik word echt moe van mensen, conversaties, en dat bijbehorende nadenken..) uiteindelijk toch toe
Ik erger mezelf dood aan de gesprekken van mijn "vriendinnen", in die mate dat ik mezelf steeds meer en meer - alhoewel fysiek aanwezig- emotioneel afsluit, in mijn gedachten verzeil omdat wat daar aan de hand is, veel boeiender oogt. Steeds gehad.
Zucht. Niet dat ik mezelf ervan verdenk hoogbegaafd te zijn, maar toch zijn er bepaalde zaken die zo nauw aansluiten bij dit alles. Wat is het dan wel? Introvertie ?
