Forum

Ik ken het gevoel. Vaak voel ik me echt niet goed bij leeftijdsgenoten.
Vroeger kon ik me aanpassen naargelang bij wie ik was, daar was ik echt heel goed in
maar vanaf toen mijn persoonlijkheid zich helemaal gevormd had, kon ik dat niet meer en verloor ik heel veel vrienden
ook omdat ik gewoon niet meer bij hen wilde zijn, omdat ik me totaal niet meer amuseerde bij hen.
En soms zijn ze ook zo kinderachtig en oppervlakkig... Hatelijk gewoon.
Bijvoorbeeld sommigen hun houding in de klas.. Die leerkrachten zijn ook maar mensen die hun job doen

Gisteren op ons examen nederlands, bijvoorbeeld.
We moesten een foto observeren en interpreteren.
Ik vond die foto zo mooi, er zat zoveel achter... Maar niemand begreep die foto en ze vonden hem allemaal stom.
Dan vond ik het wel heel jammer dat ik mijn bewondering voor die foto niet kon delen.
Ik denk eigenlijk echt dat als ik opnieuw een 'beste vriendin' wil hebben, die toch wel een beetje hoogbegaafd moet zijn...

Dat mensen niet zo slim zijn, daar kan ik nog wel tegen. Ik bedoel, als ze iets niet begrijpen ofzo, dan vind ik dat niet erg. Maar ik kan er niet tegen als ze mijn taalgebruik af gaan katten, omdat het nou eenmaal wat ingewikkelder is. Of dat ze zo, inderdaad zoals ML zegt, kinderachtig en oppervlakkig doen. Of dat ze me gaan klieren, omdat ik nu eenmaal wel interesse heb. Of omdat ik soms rare vragen stel. Of omdat ik vegetariër ben.
We moesten toen een keer debatteren voor de leuk tijdens geschiedenis. We moesten in de huid kruipen van een fractievoorzitter van een partij in de tweede kamer (ik was SP). En toen zei ik bijvoorbeeld iets en meteen vielen echt tien mensen mij aan. 'Wat zeg je nou weer?' 'Volgens mij begrijp je jezelf niet eens!'
Ik zie mezelf echt niet als slim, maar ik ben wel geïnteresseerd en ik ben tenminste niet zo bekrompen. Maar de mensen in mijn omgeving die zijn echt allemaal superdom, om het maar zo even te zeggen.
En normaal reageer ik daar dan niet op, maar de laatste tijd heb ik echt de neiging om heel boos te worden en te zeggen: 'Ik denk tenminste na en ben niet zo dom als jij.'

En ML, vroeger kon ik me ook heel goed aanpassen, maar de laatste jaren kan ik dat ook niet meer. Vroeger was het genoeg om mij op mijn kamer terug te trekken en te lezen of om gewoon bezig te zijn met iets, maar tegenwoordig wil ik gewoon écht praten, maar helaas zijn er maar weinig mensen die daar zin in hebben.

Ik heb dus echt niets tegen mensen die iets minder snel dingen door hebben of iets minder snel nadenken. Je kunt ook met iets minder goede hersens nadenken, maar maar weinig mensen doen dat ook echt.

Ik heb ook helemaal geen problemen met klasgenoten aan wie ik iets moet uitleggen van wiskunde in supersimpele taal ofzo,
maar het stoort me pas als ze oppervlakkig gaan doen, vaak denk ik dan 'waar is je hart?' al weet ik dat zij gewoon een rolletje spelen om stoer over te komen (toch?)
Ik heb altijd 2 meisjes heel dicht bij me gehad: mijn nicht en mijn beste vriendin,
zij wisten alles van me, ik van hen, we vertrouwden elkaar. We noemden elkaar geen 'bff' ofzo, maar we waren het gewoon.
Maar sinds vorig jaar is dit allemaal stukgegaan, en deels heb ik dat aan mezelf te danken.
Ik ben gewoon uit mezelf niet meer met hen mee gaan fuiven of naar de stad gaan, omdat ik niet meer kon lachen en mezelf zijn bij hen.
In de stad zaten zij op een bankje te praten over iedereen die voorbijkwam, terwijl ik aftelde tot we weer naar huis gingen zodat ik met mijn muziek bezig kon zijn of een boek kon lezen of....
Ja, het feit dat ze tot in de details over andermans kledij gingen praten, stoorde me enorm.
Daar wou ik écht niet bijhoren. En zelfs nu heb ik het nog moeilijk daarmee.
Omdat ik heel mijn leven op hen en met hen heb gebouwd, zeg maar.
En nu blijk ik compleet anders te zijn dan hen

Tja. Ik ben van mijn 2de tot groep 8 altijd heel dik geweest met iemand. Dat veranderde toen we allebei naar een andere school gingen. In het begin gingen we nog wel ooit bij elkaar langs, maar na een tijdje houdt dat ook op. Nu heb ik echt het gevoel alsof ik haar helemaal niet meer ken. Ze is heel tuttig en huppelig geworden, terwijl ik nog steeds een voorliefde heb voor m'n broeken 2 maten te groot kopen en paars haar (foto staat op m'n profiel). Heel vervelend.

tja dit zegt eigenlijk alles over hoe ik over mijn klasgenoten/leeftijdsgenoten dacht/denk en zegt eigenlijk ook waarom ik nu thuis studeer =) Sinds ik thuis studeer heb ik enkel nog geregeld contact gehad met iemand van mijn leeftijd die ook hb is en iemand die 2 jaar ouder is. Voor de rest is de jongste waarmee ik gesproken heb 28 (in de duikclub). Ik kan me dus niet echt aan die "domme mensen" ergeren omdat ik ze gewoon niet meer zie =)

Ik ken het skinnyjeans-probleem. Als ik ooit een hele toffe tegen kom, koop ik hem gewoon wat groter, zit heeeeeeeeeeeeeeerlijk.. Ik draag ook meestal gympen, All Stars bij voorkeur, en daar staat dat best tof op..

Ik meestal ook niet, mijn trouwe All Stars zijn ook de enige merkdingen die ik zelf gekocht heb. Helaas vallen ze van ellende zowat uit elkaar, en moet ik ze wegdoen van ons mam

Haha, dankjewel Mijn voeten zijn ook niet heel standaard (lengte: M 41, breedte: M 38..), maar ik kan de meeste schoenen wel dragen. Leuke plaatje trouwens