Geplaatst op 20-10-2010 om 19:19
hoihoi!
als ik dat zo lees, denk ik ook niet echt meteen aan 'klassiek voorbeeld'. Ik moet wel zeggen dat dit mij ontzettend bekend voorkomt (grappig om te merken dat ik niet de enige ben =D). Ik heb genoeg vrienden en soms lijk ik niet anders dan anderen. Gewoon lol trappen, sporten (helaas nu al een half jaar niet vanwege een knieblessure), muziek, dat soort dingen.
Ik heb idd veel moeite met mijn denktempo, of beter gezegd mijn denktempo ten opzichte van anderen. Daarnaast heb ik ook het "probleem" dat ik mensen en situaties kan lezen, als het ware. Ik weet niet hoe het komt, maar ik ben heel gevoelig voor lichaamstaal, stemnuances en dat soort dingen.
Geweldig natuurlijk als je een ander kan betrappen op liegen, maar de meeste mensen stellen dat niet echt op prijs, haha. Zelf ben ik heel gesloten en miss. ook een beetje afstandelijk, ik krijg vaak het verwijt dat ik onmogelijk ben, omdat ik nooit wil laten blijken wat ik voel/denk.
Verder heb ik de neiging om alles en iedereen dood te analyseren, heel vermoeiend, vooral als je in bed ligt, en ben ik sarcastischer en scherper dan eigenlijk goed voor me is.
Een beetje een ingewikkeld plaatje dus en eigenlijk door dit geheel is mijn hele schooltijd in een woord VRESELIJK. Altijd verveeld in de les, getreiterd door vrijwel alle leraren (dit is zelfs zo ver gegaan dat mijn leraar weigerde naar mijn knie te kijken, toen ik hem met voetballen verdraaid had, omdat hij dacht dat ik me toch maar liep aan te stellen. nu ik er binnenkort aan geopereerd moet worden, krijg ik het commentaar dat dat helemaal niet kan, omdat er niets aan de hand was/is. bizar toch??), twee depressies daardoor, etc. Voornamelijk in die periodes kwam ik er achter dat het bestaan, zoals jij het uitdrukt, heel leeg kan zijn.
Ik ben nu bijna 16 en ga volgend jaar geneeskunde studeren in Rotterdam (ben al zo goed als zeker toegelaten, via een speciaal programma). Heb er super veel zin in; eindelijk iets wat ik interessant vind en waar ik me in kan verdiepen!
In mijn omgeving is er eigenlijk niemand die mij ook maar een beetje begrijpt (behalve mijn moeder zo nu en dan, maar dat is toch ook niet alles...) en ik zou het leuk vinden om via deze site in contact te komen met mensen die soortgelijke dingen hebben meegemaakt of juist niet, haha.
Groetjes,
Isabella