Ervaring: hoogbegaafd makkelijk?!
Mijn ouders vermoedden al heel vroeg dat ik op zn minst intelligent was. Toen ik 2 was las ik hen voor ipv andersom, ik had avi9 in groep 3 en zat toen met spelling op niveau eind-groep7. Ze vonden het echter nooit nodig om mij te laten testen. Ze wilden me geen etiket opplakken met "hoogbegaafd" en ik dacht er verder nooit zoveel over na. Thuis werd ik volkomen geaccepteerd en kon/kan ik vooral met mijn moeder die waars. ook HB is, goed praten.
Op de basisschool had ik wel een paar vriendinnen, maar meer oppervlakkig. Al een hele verbetering tov de peuterspeelzaal en kleuterschool, waar ik me, naar het schijnt, opstelde als een hulpjuf ipv kindje. Toch was dat niet het probleem. Ik had op dat moment niet echt behoefte aan een diepgaande vriendschap en we hadden wel altijd lol. Soms lees ik verhalen over HB kinderen die niet werden geaccepteerd door medeleerlingen (iets wat volwassenen ook altijd van mij verwachten, vreemd genoeg) en ik denk dat leraren o.a. daarom dachten dat er geen probleem was. Ik was altijd stil, klaagde niet en ze hadden dus ook geen last van me. Niemand was dan ook zelfs maar van plan iets voor mij te doen. Ik hoefde niet mee te doen met de meeste lessen, maar iets anders hadden ze ook niet. Dus zat ik altijd te lezen. In een maand las ik soms wel de hele boekenkist uit en wanneer ik dan pech had en ze niet naar de bieb gingen, las ik ze gewoon nog een keer en nog een keer. Niet bepaald een ideale situatie, maar ik heb het uiteindelijk overleefd zonder al te veel problemen. Later bleek dat ik mij in deze tijd zoveel heb aangepast aan de anderen, om maar niet op te vallen, dat het wel een keer fout moest gaan. Dat gebeurde op de middelbare school, waar ik met 10 jaar naar de eerste van het gymnasium ging.
Waar de juffen en meesters op de basisschool mij nog redelijk accepteerden, hebben de leraren op de middelbare mij echt door een HEL laten gaan. Het begon met een klacht van mijn kant dat ik mij letterlijk doodverveelde tijdens de lessen. Toen kwamen er gesprekken met mentoren, die het niet begrepen en mij doorverwezen naar de leerjaarcoördinator, die mij doorverwees naar de directie. Nu zitten er daar twee ontzettende domme ...., die zeiden het wél te begrpijen, hoewel uit alles bleek dat dat niet het geval was. In eerste instantie waren ze vrij vriendelijk en beloofden dat er echt iets zou gaan gebeuren na de vakantie. Na de vakantie hoorde ik helemaal niets meer van ze. Dus ik ging naar mijn nieuwe mentor, het verhaal helemaal opnieuw uitgelegd (reactie: ja, maar ik zat mij ook te vervelen op school en ben toen cum laude geslaagd en hoorde je mij klagen?) en ik kwam uiteindelijk weer bij de directie terecht. Naast het vervelen had ik nu ook last van een verschrikkelijke hoofdpijn, maagpijn, nekpijn, misselijkheid, etc., waarvan ik vermoedde dat het door school kwam. Bovendien was ik altijd moe, chagrijnig en at ik helemaal niets meer. Tegen de kerstvakantie ging het helemaal niet meer; ik was vaker thuis dan op school en had ook nog een gesprek gehad met een leraar duits, die mij binnen 5 minuten helemaal in tranen het lokaal uit kreeg en vervolgens mijn ouders de klas uitstuurde. Zowel wij als de directie eiste excuses, die we overigens nooit hebben gekregen (de leraar is echter wel vertrokken...). Verder moest ik mij laten testen door een orthopedagoog, omdat de rectrix dacht dat ik een geestelijk probleem had. Heb toen een IQ test gedaan, daaruit kwam ca. 150, een een schoolvragenlijst, daaruit kwam dat het echt slecht ging en dat ik op het randje van een depressie zat. Gelukkig is dat niet gebeurd en na de kerstvakantie heb ik Duits verder op zelfstudie gedaan (de stof voor dat jaar had ik in een maand af) en met veel lessen missen heb ik het gered. Ook in de vierde ging het zo (Duits inmiddels laten vallen) en met een verzuim van, wat zal het zijn, 30%, ging ik naar de vijfde. het enige positieve dat jaar was dat ik werd geselecteerd voor een programma aan de universtiteit. Ik ben nl erg geďnteresseerd in geneeskunde. Hiermee zou ik in de vijfde wat dagen kunnen missen, die ik daar zou doorbrengen met een extra programma. Overigens niets meer van de directie gehoord dat jaar, hoewel ze hadden beloofd de vinger aan de pols te houden... Vrijwel direct aan het begin van de 5e ging het weer fout. Zelfs met regelmatig ziekmelden, was de verveling gewoon te erg. 's Avonds lag ik helemaal krom van de maagpijn op de bank, sporten (ik heb altijd gevoetbald) kon ik ook niet meer en eigenlijk deed ik niets anders dan liggen en heel veel lezen. Mijn ouders gingen direct weer gesprekken voeren; in eerste instantie met mijn mentor. Het leek even goed te gaan; hij begreep het een beetje en wilde wel met leraren gaan praten om voor mij extra werk te regelen. Er was werkelijk geen enkele leraar die ook maar de wil of op z'n minst de interesse toonde om iets voor mij te doen! Het meest gehoord: "Oh, maar ze is volgens mij helemaal niet zo slim. En ze wil ook niet. Ik ga niets doen" Het toppunt was wel een leraar die mij verder wilde laten werken en vervolgens hoofstukken opgaf die helemaal niet vertaald hoefden te worden! Vervolgens zei hij tegen de leerjaarcoordinator dat hij dat nooit had gezegd en dat ik stond te liegen. Later, met diezelfde leraar, nog een gigantisch conflict gehad: hij beschuldigde mij van spijbelen en afwezigheid bij een toets, die helemaal nooit gemaakt bleek te zijn. Hij wilde mij niet meer in zijn lessen en ik heb toen in de mediatheek verder gewerkt. Bij de toetsen verwachtte hij een vette onvoldoende, het leedvermaak kwam al van te voren: ik sloot de periode echter af met een 10. Sindsdien is het nog erger en er is nu helemaal geen contact meer: hij weigert ook terug te mailen. Toen kwam de directie weer: ze wilden een gesprek. Met daarbij mijn vertrouwenspersoon en mentor. Dat gesprek is voor mij echt de spreekwoordelijke druppel geweest. Ze dwongen mij een psychologisch onderzoek te doen, omdat ze dachten dat ik een onderliggend communicatieprobleem had en niet met conflicten kon omgaan. Zelfs mijn mentor en vertrouwenspersoon, die mij altijd 100% hadden gesteund en die ik op mijn beurt 100% vertrouwde, lieten mij keihard vallen. Ze zeiden dat ik negatief, onwillend en "raar" was: "andere hoogbegaafden spelen muziek of zijn creatief.. ze hoeft zich toch niet zo op te sluiten..." Dit was een week geleden.
Niet dat er ook maar iets van klopt. Ik speel piano, luister altijd muziek (zonder kan ik echt niet) doe aan kunstvak (dus ben graag creatief bezig), ik houd van verhalen/gedichten schrijven, was daarmee landelijk eerste voor VO ( de directie kwam gelijk schijnheilig met mij dwepen; nu hoor je ze er echter nooit meer over en ben ik dus ineens niet creatief), en van sport (inmiddels hardlopen en tussendoor voetbal of tennis).
Dus ik zou me er niets van aan moeten trekken. Dat doe ik wel natuurlijk. Ik ben normaal vrij onverschillig en kan zelfs wat koud overkomen, maar dit was gewoon de nekslag voor mij. Ik weet nu helemaal niet meer wat te doen; een andere school is voor mij niet echt een optie (ik zou mijn vriendinnen, waarmee de band nu veel sterker en diepgaander is, niet willen missen), maar zo gaat het ook niet meer.Ziekteverzuim is inmiddels nog hoger, niemand wil mij meer helpen, behalve mijn famiile, maar het lukt hen ook niet alleen op school...
Iedereen zegt dat ze op school gewoon jaloers zijn (kan me niet voorstellen, maar als zelfs de bevestiging van andere scholen komt, moet ik het wel geloven..) Het is in ieder geval behoorlijk zielig allemaal. Het enige waar ik me nu aan vasthoud is dat ik over 1 1/2 jaar WEG ben van die school, lekker ga studeren en zij daar de rest van hun leven blijven zitten. Wat ze precies hebben aangericht zullen ze wel nooit weten, daar zijn ze te dom, ongeďnteresseerd en onbegripvol voor...
ik moet zeggen dat ik veel medelijden met je hebt