Ervaring: Mijn verhaal
Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik begrepen werd, niemand begreep me. Vooral op de basisschool niet. Dat was echt erg. Alles wat ik deed of zei werd afgekraakt. Ik vond het moeilijk om vrienden te maken want niemand begreep me en ze pestte me om mijn uiterlijk en omdat ik de slimste van de klas was. Meteen vanaf groep drie had ik het gevoel dat ik beter met de leraar of lerares kon opschieten dan met de kinderen. Ik trok me terug en werd stil. Bijna niemand lette op me, alleen als de rapporten kwamen of als ik langsliep. Dan siste ze scheldwoorden naar me. Een keer kon ik niet slapen en ik lag te luisteren naar de geluiden van buiten. Ik hoorde de stem van een klasgenootje:'Hier woont een stuud, die heeft alleen maar voldoendes en tienen.' De kinderen uit mijn klas kregen steeds meer aandacht van de leraar, zij konden niet goed leren, hadden hulp nodig. En tja, dat stille meisje met die goede cijfers in de hoek van de klas redt het wel. wat ze niet doorhadden was dat ik schreeuwde om aandacht, maar ik was zo onzeker dat ik niks deed. Een paar keer ben ik niet naar school gegaan omdat ik echt niet meer wou. Mijn ouders waren ten einde raad en ik ben naar een therapeut geweest. Niet dat dat hielp, je moest er gezichtjes tekenen die aangaven hoe je je voelde. Blij, verdrietig, boos en van die dingen. Er waren ook andere kinderen en die vond ik aardig. Maar na een tijdje was ik klaar met die therapie en ging ik er niet meer heen. dat vond ik jammer, maar ik durfde het niet te zeggen. in de klas werd ik alleen maar stiller en ging me meer richten op mijn schoolwerk. Ik had af en toe wel eens gesprekken met mijn leraar over die dagen dat ik niet naar school wou komen. Dan liep ik met een big smile naar huis: Aandacht gekregen! bij de weekbeurt bleef ik ook altijd extra lang om even met iemand te kletsen. Groep acht was het ergste jaar. De citotoets kwam en natuurlijk had ik het hoogste van de klas. Ik werd voortaan gewoon stuud genoemd. Bij de musical moest ik meespelen met al die kinderen, dat was echt een grote ramp. Ik was zo blij dat ik eindelijk van de basisschool afmocht. Iedereen jankte en ik jankte bijna van blijdschap. Ik zou ze nooit meer zien, ik zou iets op mijn niveau gaan doen en misschien, heel misschien zou ik me wel thuisvoelen.
valt dat wel tegen. alles wat ik zeg is al eerder bedacht of niet slim genoeg. Ik ben zo onzeker, maar stil en teruggetrokken niet meer zo heel erg. Mijn cijfers schommelen heel erg. Mijn ouders en ik maken steeds vaker ruzie, laatst schreeuwde mijn moeder:"Wil je soms weer naar die therapeut?" en nou denk ik daar de hele tijd over na. ik weet niet wat ik wil.....