Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik begrepen werd, niemand begreep me. Vooral op de basisschool niet. Dat was echt erg. Alles wat ik deed of zei werd afgekraakt. Ik vond het moeilijk om vrienden te maken want niemand begreep me en ze pestte me om mijn uiterlijk en omdat ik de slimste van de klas was. Meteen vanaf groep drie had ik het gevoel dat ik beter met de leraar of lerares kon opschieten dan met de kinderen. Ik trok me terug en werd stil. Bijna niemand lette op me, alleen als de rapporten kwamen of als ik langsliep. Dan siste ze scheldwoorden naar me. Een keer kon ik niet slapen en ik lag te luisteren naar de geluiden van buiten. Ik hoorde de stem van een klasgenootje:'Hier woont een stuud, die heeft alleen maar voldoendes en tienen.' De kinderen uit mijn klas kregen steeds meer aandacht van de leraar, zij konden niet goed leren, hadden hulp nodig. En tja, dat stille meisje met die goede cijfers in de hoek van de klas redt het wel. wat ze niet doorhadden was dat ik schreeuwde om aandacht, maar ik was zo onzeker dat ik niks deed. Een paar keer ben ik niet naar school gegaan omdat ik echt niet meer wou. Mijn ouders waren ten einde raad en ik ben naar een therapeut geweest. Niet dat dat hielp, je moest er gezichtjes tekenen die aangaven hoe je je voelde. Blij, verdrietig, boos en van die dingen. Er waren ook andere kinderen en die vond ik aardig. Maar na een tijdje was ik klaar met die therapie en ging ik er niet meer heen. dat vond ik jammer, maar ik durfde het niet te zeggen. in de klas werd ik alleen maar stiller en ging me meer richten op mijn schoolwerk. Ik had af en toe wel eens gesprekken met mijn leraar over die dagen dat ik niet naar school wou komen. Dan liep ik met een big smile naar huis: Aandacht gekregen! bij de weekbeurt bleef ik ook altijd extra lang om even met iemand te kletsen. Groep acht was het ergste jaar. De citotoets kwam en natuurlijk had ik het hoogste van de klas. Ik werd voortaan gewoon stuud genoemd. Bij de musical moest ik meespelen met al die kinderen, dat was echt een grote ramp. Ik was zo blij dat ik eindelijk van de basisschool afmocht. Iedereen jankte en ik jankte bijna van blijdschap. Ik zou ze nooit meer zien, ik zou iets op mijn niveau gaan doen en misschien, heel misschien zou ik me wel thuisvoelen.
valt dat wel tegen. alles wat ik zeg is al eerder bedacht of niet slim genoeg. Ik ben zo onzeker, maar stil en teruggetrokken niet meer zo heel erg. Mijn cijfers schommelen heel erg. Mijn ouders en ik maken steeds vaker ruzie, laatst schreeuwde mijn moeder:"Wil je soms weer naar die therapeut?" en nou denk ik daar de hele tijd over na. ik weet niet wat ik wil.....
Reacties
boehoe get over it....
test
Elk mens is anders en elk levensverhaal dus ook. Als kind vond ik bijna iedereen om mij heen dom. Ik heb altijd het gevoel gehad (en nog steeds) dat ik in vele opzichten anders ben dan mijn medemens. Op school interesseerde ik mij vooral in de verhalen over leven, cultuur, volkeren, universum en filosofie. Taal en rekenen konden niet op mijn aandacht rekenen en daardoor haalde ik hier onvoldoendes voor. Ik wist niet wat ik na de basisschool zou moeten gaan doen en koos voor de tuinbouwschool. Ik presteerde minimaal maar zorgde ervoor dat ik net overging. Ik haalde mijn diploma en ging naar de lts. Ook hier weer hetzelfde verhaal, ik zorgde ervoor dat ik slaagde zonder mezelf in te spannen. Hierna koos ik voor de leao (jawel), ook hier weer hetzelfde. Ik wist niet wat ik wilde en had geen zin om te leren/studeren. Na de leao haalde ik mijn middenstand diploma, koos voor een cursus computer programmeren en maakte wat programma's waar bedrijven daadwerkelijk mee hebben gewerkt. Ook hier vond ik weer geen voldoening en wist nog steeds niet wat ik wilde. Voor de verandering ging ik naar de avond meao en volgde een cursus filosofie aan de open universtiteit, het begon al wat interessanter te worden. Bij een groot winkelbedrijf begon ik als verkoper, werd tweede verkoper en eerste verkoper, daarna afdelingschef om vervolgens bedrijfsleider te worden. Dit was niet wat ik wilde en nam ontslag. Ik begon weer van vooraf aan in een winkel gespecialiseerd in de betere hifi. Kwam als verkoper binnen en ging als bedrijfsleider weg, vrijwillig. In deze periode dat ik weer ontslag nam kochten wij (ik en mijn vrouw) een nieuw huis en wij verwachtten ons eerste kindje. In deze periode begon ik als zelfstandig ondernemer en heb nu een van de grootste bedrijven op dit gebied in nederland. Ik heb mijn rust eindelijk gevonden. Ik bepaal nu: prijs van product, soort product, welk personeel neem ik aan en welk beleid word er gevoerd. Heerlijk, elke dag ga ik met plezier aan de slag. Ik interesseer mij nog steeds voor vele onderwerpen en lees elke dag ruim twee uur aan artikelen, wetenswaardigheden etc. Wij hebben inmiddels twee kinderen, beiden zijn hoogbegaafd. Beiden getest door een psycholoog van het centrum voor hoogbegaafdheids onderzoek aan de Radbout universiteit te Nijmegen. Durf veranderingen aan te gaan in werk en richting. Wees niet bang en doe waar je zin in hebt. Denk in oplossingen en niet in problemen die kunnen onstaan als je een andere richting in je leven kiest. Probeer waar mogelijk ontspanning te vinden. Ga naar bed als je moe bent hoe laat het ook word. Zorg voor enige structuur in je leven, (zelfde tijdstip eten en opstaan) de rest volgt vanzelf.
het is heel goed te begrijpen dat je onzeker bent na alles wat je hebt meegemaakt. Ik was vroeger ook heel stil, durfde of wist nooit iets te zeggen en was heel onzeker. Ik hoorde ook nergens echt bij. Dat onzeker zijn is pas weggegaan toen ik buiten de school in de sportclub vrienden begon te maken. In het begin heb ik elke keer opnieuw gevreesd dat ze me niet leuk genoeg zouden vinden, dat ze me na een tijdje zouden laten zitten. Ik was dus ook erg onzeker. Maar ze aanvaarden me daar, vonden me zelf leuk en stilletjesaan kwam mijn zelfvertrouwen terug...
Dus wat ik je aanraad is om buiten de school naar een sportclub te gaan of een hobby te doen en daar nieuwe mensen te leren kennen. Het is al heel positief dat je veel minder stil en teruggetrokken bent als vroeger en het voordeel bij zo'n club is dat je daar iets doet wat je graag doet. Je hebt dus al voor een deel dezelfde interesses. En hopelijk vind je daar een paar kameraden die je echt leuk vind, en na een tijdje zal je merken dat die onzekerheid dan al veel minder wordt.
Ik hoop dat ik je daarmee een beetje kan helpen... Ik vind het erg wat je meemaakt. Onzeker zijn is niet iets wat in één-twee-drie verdwijnt, maar het kan wel verdwijnen. Het etiket wat ze (spijtig genoeg) in de school op jou plakken, heb je buiten de school niet en vandaar dat ik denk dat je in een hobby- of sportclub meer kans maakt om je onzekerheid te overwinnen.
Het kan ook zijn dat je door alles wat je meegemaakt hebt een depressie hebt opgelopen en die gaat niet zomaar weg... Daar hoef je je ook niet voor te schamen, dat kan iedereen overkomen. Mijn vader is een tijd zwaar depressief geweest, is toen naar een psycholoog moeten gaan en heeft naast begeleiding daar ook een tijdlang depressie-pillen moeten nemen. Nu is hij terug weer degene die ik kende voor de depressie, even vrolijk als toen. Mijn beste vriendin heeft hetzelfde meegemaakt.
Maar wat je ook doet, ik wens je veel succes! Zoals de vorige reactie al zei: get over it! De moed niet laten zakken!
Reageer
