Ervaring: Mijn... leven..?
Mijn leven... het begon... rond mn 6e ofzo... mijn geheugen ontbreekt... Met mijn 1e en een van de zeer weinige prettige herinneringen... Het in de fontein duwen van mijn broer... Nog steeds een grijns op mijn gezicht te bespeuren als ik daaraan denk. Maar tja, mijn broer. 3 jaar ouder, en heeft het niet zo op zusjes... Daarna, niet zo veel herinneringen te bespeuren... behalve dat ik veranderde. Ik, altijd het lieve stille meisje, lievelingetje van de juf, zag hoe anderen nog wel eens... anders deden... Gezien dat ik schaap was, ging ik ook eens proberen niet altijd aardig te zijn. Dat is gebleven en erger geworden tot op de dag van vandaag, hoewel ik het nu in de hand heb en begrijp, is het een deel van mijn karakter geworden. Ook poetste ik elke dag mijn tanden, totdat ik in een boekje las over kinderen die daar geen zin in hadden. Dus ging ik vrij onregelmatig mijn tanden poetsen, wat nu weer gelukkig is hersteld, voor het grootste gedeelte (vrij mooie tanden, al zeg ik het zelf, na al die beugels). Maar dus doordat vroeger anderen zich misdraagden, is mijn karakter totaal veranderd. Hoewel ik nog steeds wel vrij 'braaf' ben in de klas, is het toch anders... heel anders... Het was ook in die tijd dat ik een soort overgevoeligheid verkreeg voor eetgeluiden, they're driving me insane... En dat komt voornamelijk doordat mn vader altijd zei dat ik met mijn mond dicht moest eten, waardoor ik ook eens op anderen ging letten, waardoor ik de geluiden hoorde... In ieder geval, daar heb ik nu nog steeds veel last van...
Ook heb ik iets met tja... soort symmetriek... altijd moet alles in evenwicht zijn, letterlijk en figuurlijk... Zo kan ik me nog herinneren dat ik vond dat mijn moeder bepaalde woorden te weinig had gezegd, dus ik ging naar beneden, naar de kamer vol visite, zei 2 woorden en liep weg. Ik snapte maar niet waarom die mensen zo moesten lachen... irritant... ach wat, kan mij het schelen... Zo dacht ik altijd na over favoriete woorden en hoopte ze ooit nog te kunnen zeggen... Zo ook had en heb ik beelden, gevoelsbeelden bij getallen en uitdrukkingen. Zo hebben getallen soort stereotiepe karakters en geslachten... daar ga ik maar niet verder op in...
In die tijd verloor ik al meeste vriendinnen, en toen ik wegens verhuizing naar andere school ging, had ik er nog minder. Gewoon stel irritante schapen, en ik ben nou eenmaal niet modern... so what?
Zo heb ik als 'gewoon, een mens...' mn basisschool doorlopen met goede cijfers, ook altijd goed in lezen geweest. Nu kwam de middelbare school. Huiswerk. Nieuw, want ik had alleen maar leerwerk voor topografie toetsen gehad, nooit anders... En ik ging mijn voornemen uitvoeren: Ik ging anders zijn, me onderscheiden van anderen en gewoon lekker doen wat ik wil. Zowieso kwam daar niet zo veel van terecht, gezien het feit dat ik niet durfde. Dat besefte ik, dus ging ik daar wat aan doen. En de beste manier is door gewoon te doen. Zo had je mij in de 1e kunnen zien rondlopen met minstens 8 kettingen om mn nek... altijd al sieraden gespaard...
Ik had trouwens vriendschap gesloten met een meisje, het braafste en beste geval van de klas. Hoewel moeilijk voor mij, ik bleef aan haar vastklampen, ook al vroeg ze zo veel van me, irriteerde me, altijd supergoede cijfers en lief zijn, maar niet luisteren, je verplichten alles te delen als vriendinnen, terwijl ze zelf nooit wat meenam dat ze kon delen, ze teerde gewoon op mij... Ze was lief, maar verstikte me, ze was een trut, alleen dan een brave, die het zelf niet doorheeft, ze kan alleen maar goed leren en lief zijn... Weet je hoe erg het is als je iets boeit, en je verder op het onderwerp in wilt gaan, en dat ze dan zeggen dat het niet boeit, dat je nooit mag zeggen wat je denkt? Dat is het ergste ooit. En dat maak ik altijd mee... De ergste marteling...
Ongeveer 4 maanden geleden heb ik haar als het ware 'gedumpt'. Ze kan de pot op, ik houd het niet langer uit, maar ik wil geen vijanden zijn. Helaas begrijpt ze ook dat niet, en is beledigd. Zij, zij is toch lief? Het is een feit.. Zeg maar gerust: de meest achterbakse trut die ik ooit heb gekend, als vriendin.
En hier komen we op het onderwerp grotere verandering. Ik heb 1 vriendin, die me ook mateloos iriteer, maar het beste is op dit moment. Ze heeft namelijk vrijwel dezelfde interesses op het gebied van muziek enzo, kleding... Nu is het op de een of andere manier gebeurt dat ze zich ook werkelijk ietwat gothic ging opmaken. Daarvoor, was ze vrijwel schaap dat alleen naar Linking Park luisterde.
Ik was al 4 jaar in gedachten ermee bezig, toen ik voor het eerst de muziek hoorde was het het mooiste dat ik ooit had gehoord, pas jaren later kwam ik erachter wat het was... Maargoed, ik ging ook make-up dragen. Toen ik lenzen had. Mijn vriendin was mij al voor, mijn droom had zij gepikt...
Nu herinner ik me een van mijn allereerste herinneringen, toen ik als zeer klein kind prinsesjes tekende, was het altijd met mooie, lange jurken en lange, puntige mouwen en lang, meestal zwart, haar... Het zat al in me. Maar toen ik make-up ging dragen (steeds meer en meer) werd er gezegd dat ik mijn vriendin nadeed. Ik haat dus nu eigenlijk de gezamelijke intresse, mijn eer is gekrenkt, en mijn eer is heilig... Zij loopt nu ook in mooie jurken en de topjes die ik vroeger altijd onbewust tekende... Ik, ik heb geen 50 euro voor ??n miezerig kledingstuk, en al zeker geen 150 euro voor een jurk. Dus nu ben ik een slap aftreksel van mijn vriendin... Ik ben een wannabe Goth (later erachter gekomen dat het zo heet, ik schijn volgens de ruwe definitie er precies een te zijn... I don't really care...), alleen maar omdat mijn vriendin zo was... Gelukkig hebben we nu andere stijlen, Ik loop er als een, tja, mix Goth/hippie/alto bij met extreem veel make-up, fietsketting schakels als ketting, nog steeds vrij veel kettingen, grote riem en nog wel een enkele keer kleurige kleding(groen of blauw), vriendin met beetje make-up en prachtige kledij.
Maargoed... ik heb gewoon iets met eer en territorium... never mind it...
Ik haal nog steeds aardige cijfers, al wordt ik steeds luier... Tja, ook leuk om zo nu en dan iets te gaan doen, alleen is er niks te doen in dit gat... beetje rondhangen in het winkelcentrum... Forum meeting in Maastricht, zonder ouders (jahoe!) en in de trein voor minstens 18 te worden aan gezien... Alle gokken over mijn leeftijd die ik de laatste maanden van vrij onbekende volwassenen heb gehoord: 17, 18, 19, 20, 21, 23, 25. Terwijl leeftijdsgenoten die mij kennen beweren dat dat nooit waar kan zijn... Tja, ze kennen nou eenmaal alleen mijn school-kant...
Mijn enige echte vrienden heb ik over het internet, van een forum en over MSN... Tja, ze begrijpen me zo'n beetje, en je kunt hele interessante gesprekken voeren...
En hier ben ik dan. Ik leef nog. En ik blijf leven, ook al wordt ik elke dag 100000 uitgescholden, 'T zijn maar woorden, en de schapen weten niet beter... Net zoals de koeien...