Over ieQu

Lees

Alles over hoogbegaafdheid

Ervaringen

Organisaties

Discussieer

Forum

Berichtencentrum

Ontmoet

Meetings

Activiteiten

Zelf iets organiseren

Leden

Ervaring: Mezelf zijn of de rol blijven spelen?

Het is misschien meer een topic voor een forum dan een ervaring. Maar ik ben hier begonnen (deze eerste alinea typ ik achteraf) en het eindigde plotseling met een vraag ;)
Mij is al mijn hele leven verteld dat ik slim was. Ik leerde mezelf lezen als kind en was altijd de beste van de klas. Iedereen zei 'goed hoor' maar daar heb ik niet veel aan want ik hoefde er niets voor te doen. Als iets vanzelf komt, dan is het toch niet goed van je? Het was allemaal wat saai, maar ik vind heel veel interessant dus ik zorgde gewoon voor mijn eigen leerstof.
Ik ben ook erg sociaal. Wel gepest op de basisschool, naast hoge cijfers had ik ook nog een ABN 'accent', ik ben verhuist naar West Friesland, maar ik deed altijd of ik ertegen kon. Ik had enkele goede vriendinnen met wie ik veel lol had en ik heb veel gelezen, heel veel. Na groep acht ging ik naar de middelbare school, vanzelfsprekend (voor de omgeving) ging ik naar het Atheneum (ik zit nu in de vijfde) en sloot ik elk jaar af met enkele tienen, minimale hoeveelheid achten en de rest negens. En altijd hoor je alleen maar 'Ga zo door', behalve van mijn vader die nooit tevreden was. Hij was wel trots, volgens mijn moeder dan, mij zei hij dat nooit omdat hij niet wilde dat ik naast mijn schoenen ging lopen. Met mijn moeder kan ik goed praten, ze probeert me te begrijpen hoewel dat vaakt niet lukt.Ik heb altijd jaloersheid gekend, in de eerste werd ik genegeerd, behalve als ze uitleg nodig hadden die ik stom genoeg nog gaf ook. Wel had ik een aantal vriendinnen, en trok ik niet veel van die andere aan, althans dat probeerde ik. Maar het raakt je wel. Ik ben sociaal, zoals ik al zei, wel onzeker door alles maar niet verlegen. Bij gelegenheden die niets met school te maken hebben heb ik ook vele vrienden, sta ik bekend als gezellig. Maar op school krijg je al gauw een etiket opgeplakt. 'Slim' (een rotwoord overigens) in mijn geval. Daar ga je je automatisch naar gedragen, ik tenminste. Ik wilde het ook altijd iedereen naar zijn zin maken en paste me altijd aan. Ik ben altijd degene die luistert maar kan nooit mijn verhaal kwijt. Een aantal dingen heb ik nooit aan iemand vertelt, terwijl ik dat wel wilde. Maar ik wil anderen er niet mee lastig vallen. Zij hoeven niet te worden opgescheept met mijn problemen, dus hou ik het voor me. Wel luister ik altijd, ik ben degene waar mijn vriendinnen naar toekomen.
Nu begin ik dit jaar een beetje te veranderen. Ik probeer meer mijzelf te zijn. Ik ben erg perfectionistisch, en dat was ook in mijn schoolwerk te zien. Maar als ik samenwerkte met iemand deed ik in stilte al het werk zodat het mijn niveau had, maar vroeg ik niets aan de ander, want stel dat ze je dan niet aardig vinden. Tegenwoordig wil het nog steeds perfect hebben maar begin ik gewoon een discussie, dus geen ontwijkgedrag meer. Daar zijn veel mensen niet zo blij mee. Ze vinden me overheersend, alsof ik altijd mijn eigen zin wil hebben. Maar dat is dus niet zo. Perfect betekent niet hetzelfde als datgene wat ik vind. Ik wil tot het juiste antwoord komen door de mogelijkheden te bespreken. Als jij en je partner het niet eens zijn geeft iedereen zijn mening en zijn argumenten zodat je samen tot een conclusie komt. Ik ben tegenwoordig ook minder stil, een stuk meer mijzelf dus. Ik heb me jaren anders voorgedaan dan ik ben, vooral minder slim in gesprekken, ik voel me meer mezelf, en op dat gebied dus prettiger. Maar op deze manier raak ik wel mijn vriendinnen kwijt. Niet allemaal hoor, ik heb ook vriendinnen die mijn ware ik (voor zover ik die zelf ken tenminste) kennen. Maar hun vriendinnen dan weer wel en dan hoor je niet meer bij de groep, en doe je niet meer mee bij feestjes. Nu verkeer ik in twee groepen. Bij de een ben ik 'te slim' en bij de ander pas ik gewoon niet qua interesses en drukte.
Dit is een erg lang verhaal voor een simpele vraag: Wat denk jullie dat ik moet doen, mezelf zijn of voor mijn vrieninnen kiezen en zwijgen?

Heel erg bedankt dat ik dit op kon schrijven, leuk dat jullie het gelezen hebben. Heel veel succes in alles, voor iedereen.

Groetjes, Marije

Reacties

Tijmen schreef:

Jezelf zijn natuurlijk!
Ik weet niet hoe oud je bent, maar voor zover ik het heb ervaren kun je op een gegeven moment niet erg lang meer in zo'n rol blijven. Je zegt dat je al een ontwikkeling hebt doorgemaakt van meer voor jezelf en je mening opkomen, wat gewoon past bij volwassen worden. Over het algemeen kun je denk ik wel zeggen dat dit zich door zal zetten en dat is niet meer dan gezond.

Wat betreft je vriendschappen, dat herken ik wel. Veel verschillende groepjes die totaal niet bij elkaar passen. Je moet niet kiezen voor een groep, maar voor de persoon zelf. En op een gegeven moment verwatert een vriendschap misschien omdat jullie verschillende kanten opgaan: so be it. Je komt vanzelf weer nieuwe mensen tegen die wel bij je passen.

Ik denk dat er zelden een situatie in groepsverband is waarbij je jezelf bent. Je hebt altijd een soort van filter hebben om imagoverlies te voorkomen. Maar zolang je maar bij die paar beste vrienden jezelf kunt zijn, dát is belangrijk.

Wolvin schreef:

Eigenlijk klinkt het alsof je een (voor jezelf!) heel gezonde ontwikkeling doormaakt.
De afweging van je vraag kun je alleen zelf beantwoorden, maar...
je hebt ook nog een derde optie: op zoek gaan naar (andere!) leuke mensen, waarbij je je (ook slimme) zelf kunt zijn. En/of mensen met wie je wél je interesses deelt. Als je een groepje mensen hebt met wie je die dingen kunt delen, kun je in elk geval dat deel van jezelf verder ontwikkelen. Het kan dan ook makkelijker worden om te bepalen hoe je het beste met je huidige vriendinnen omgaat, je kunt er beter tegen om je aan te passen (omdat je elders 'ruimte hebt jezelf te zijn) of je kunt besluiten ze te laten gaan omdat de nieuwe vriendinnen beter bij je passen. Het kan wel lastig zijn, om mensen te vinden die bij je passen, maar je zou bijvoorbeeld contact kunnen zoeken met andere slimme mensen (stuur me maar een PB als je geen idee hebt waar je die kunt vinden).

Anonieme reactie

Heeeel herkenbaar! Alleen ben ik inmiddels 25 jaar ouder dan jij. Ik heb mij 25 jaar lang 'dom' gehouden. Niet altijd met tegenzin natuurlijk, maar wel altijd met de angst dat ik uit de groep zou liggen als ik mijzelf zou zijn. De laatste jaren wil en kan ik dat niet meer en word ik meer en meer mijzelf. Wel met als resultaat dat ik drie hele goede vriendinnen kwijt ben geraakt wat veel pijn doet. Maar het grote voordeel is dat ik stukken gelukkiger ben. Het is, denk ik, geen keuze. Je kan eenvoudigweg niet anders dan je eigen weg gaan. En wat die discussies betreft: als je daar geen uitdaging in tegenkomt, laat het dan!

Anonieme reactie

Jezelf zijn is soms best moeilijk maar wel het beste vol te houden, dat is hoe je op de wereld bent gekomen. De andere IK die je hebt is ontstaan door het prettiger te maken voor jou en de anderen maar dan wel op korte termijn. Op lange termijn is oprecht jezelf zijn prettiger, je omgeving en jezelf moeten wennen maar dat is logisch als er iets veranderd. Als er een rotonde in het dorp komt is iedereen in rep en roer en heeft iedereen het erover. De ene vind het goed en de ander vind het onnodig "kost alleen maar geld" maar na een maand of misschien een paar maanden hoor je bijna niemand meer en is het geaccepteerd. Zo zou het jou ook vergaan, eerst zullen mensen er wat van vinden, kritiek of positieve reacties en na een tijdje weet niemand meer beter en accepteren ze jou zoals je bent. Dat is fijn! Want jezelf zijn kost uiteindelijk minder moeite, jij voelt je fijn en anderen vinden het ook prima.
Helaas zul je wat dierbare mensen verliezen maar uiteindelijk passen die dus niet bij je en jij niet bij hen, dat zou vroeg of laat toch wel gebeuren en jij bent zo wijs om het nu te laten gebeuren. Misschien gaat dit niet zo makkelijk als leren maar het is ook niet saai! Succes Meid!Zet m op!

Reageer