Hoi, ik ben Jacintha.
Ik wil wat gaan vertellen over mijn hoofbegaafdheid. Nu ik begin te typen begin ik meteen te trillen omdat ik dit verhaal heel moeilijk vind om te vertellen. Wat er allemaal in mijn verleden is gebeurt kan ik echt nooit vergeten. Op de basischool had ik er eigenlijk weinig last van. Wel dat ik me altijd moeilijk kon concentreren en vaak anders voelde dan de rest van de kinderen. Het begon eigenlijk pas fout te gaan op de middelbare school. voor de vakken die ik leuk vond haalde ik altijd goede cijfers, maar voor vakken waar ik totaal niks aan vond niet. Ook werd ik niet geaccepteerd in de klas en voelde ik me echt een buitenbeentje. Ik merkte dat ik hele andere dingen interesant vond dan de andere kinderen. Het was naar mijn idee ook zinloos om naar school te gaan. Vijf dagen in de week zitten leren, dingen doen waar ik toch niks aan had. Maar ja, het moest. Je moet toch een diploma hebben om verder te kunnen. Na een tijdje werd ik 's morgens al misselijk als ik naar school moest. Ik was gewoon letterlijk school ziek. Toen de leraren mij zelfs begonnen te treiteren ben ik van die school af gegaan. Ik was depressief aan het worden. Ik heb toen een tijdje thuis gezeten. Ik zat helemaal in de knoop met mezelf. Ook ging ik gedichten schrijven. Als ik die nu overlees moet ik even diep ademhalen. Dat een meisje van 12 zulke donkere gedachten kan hebben. Thuis ontwikkelde ik ook een eenstoornis. Ik at alles wat er maar in huis was en kwam kilo's aan. Na een tijd thuisgezeten te hebben moest ik toch maar weer naar school. Ik zag het als een nieuw begin en ging er met volle moed tegen aan. Ik ging naar een gymnasium. In het begin vond ik het wel leuk, maakte nieuwe vrienden en haalde redelijke cijfers. Maar na een tijdje ging een vriendin van mij van school af. Toen zij van school af was was ik het doelwit van pesterijen en viel terug in mijn oude patroon. Ik ging na een tijdje ook nog maar halve weken naar school, want als ik de maandag en de dinsdag had gehad was ik alweer uitgeput voor de rest van de week. Gelukkig hadden me ouders het in de gaten, en hebben me veel gesteund. Bijna aan het einde van het jaar ging het nog slechter met me. Ik had de ergste gedachten........ Na dat schooljaar hebben mijn ouders me ook van die school afgehaald. En toen was het zoeken naar een andere school. Mijn broertje zat al op een speciale school. Het Centrum voor Creatier Leren. Ik ben daar ook gaan kijken en voelde me meteen thuis. Daar wou ik wel naar toe. Het eerste jaar heb ik alleen maar gespeeld. Door al mijn zorgen had ik dat al heel lang niet meer gedaan. Het was moeilijk om uit mijn diepe dal te klimmen, maar met alle hulp van lieve mensen is me dat toch gelukt. Langzamerhand kwam het toch tersprake dat ik moest gaan leren. Ik wil een ballet opleiding gaan doen en daar heb je havo voor nodig. We hebben het op verschillende manieren geprobeerd, maar vaak mislukte het na een tijdje. Toen ik 16 was was het eigenlijk toch wel tijd om iets te gaan ondernemen. Ik ben toen 1 dag in de week naar een reguliere middelbare school gegaan. En het ging goed!!! Ik was zo trots op mezelf en zag in dat ik helemaal niet zo stom was. Op het CCL hebben ze me echt veel geleerd. Zoals: Aardig zijn voor mezelf, nee zeggen en dat niet iedereen me aardig hoeft te vinden. Ik was namelijk zo geobsedeerd van wat anderen van me dachten, dat ik niet meer aan mezelf dacht. Maar ik weet nu zeker dat alles wel goed gaat komen. Ik ben nog steeds 16 en zit nu op het volwassenen onderwijs. Ik doe nu deeltijd havo en tot nu toe gaat het redelijk. Ik word in ieder geval niet buitengesloten. Toch krijg ik nog vaak de vraag als ik een onvoldoende heb gehad "je bent toch hoogbegaafd???". Dat vind ik best moeilijk omdat ik weet dat als ik mijn verhaal vertel ze me waarschijnlijk toch niet zullen begrijpen. De meeste mensen denken dat als je hoogbegaafd bent alleen maar hoge cijfers haalt en met gemak door je schoolperiode glijd. Dat is dus niet zo!!!
Ik wou nog even zeggen dat ik alle mensen die mij hebben geholpen zo dankbaar ben voor het redden van mijn leven!!! Ik weet niet wat er met me gebeurd zou zijn als ik het CCL niet had gehad!
Ik wil even kwijt dat dit verhaal mij ertoe heeft gezet om naar het Centrum voor Creatief Leren te gaan kijken. Ik zit er inmiddels 11 maanden. Ik denk dat als ik het CCL niet was tegengekomen, dat ik allang met mijn HAVO-opleiding was gekapt.
Bedankt!!!
begrijp je verhaal. Mij hebben ze ( in het eerste middellbaar) omschreven als iemand die enkel beroepsonderwijs aankan en waar je niet veel van hoeft te verwachten. Die school heeft mij echter niet gesteund en de leerstructuur was daar in mijn beleving goed zoek. Ben dan veranderd van school en die hebben me volledig anders benaderd al heb ik een belangrijk advies in de wind geslagen: het was beter om te veranderen van richting anders zou ik op een bepaald punt blok komen te staan met mijn leraars.Heb het volledig genegeerd, want het was goed zoals het was en wou het stabiele niet veranderen. Als jongere houdt je iedere ervaring bij , zowel van leraar als van medestudent. Als je het da
was even uitgeslipt met mijn vinger. Oeps. Ik had het goed met mijn klas , dus waarom veranderen???
Nu is het allemaal wat anders verlopen, want heb mijn diploma niet gehaald en dan krijg je heel vlug de opmerking die jij vermeld: je bent toch hoogbegaafd???
Tj
Ik vind dit erg herkenbaar. Pas in de vierde van de middelbare school hoor ik weer een beetje in een groep. vanaf groep 3 tot 8 ben ik intensief gepest en in gr. 8 lag ik er nog wel buiten. de middel bare was een openbaring voor mij. al weet ik nu dat de mensen daar ook niet echt op het zelfde niveau zitten als ik. in deze lastige periodes had ik voorme zelf maar 1 doel gesteld. School. zo goed mogenlijk presteren want dan voelde ik me iemand en dan kon ik alle anderen achter me laten.ik heb nu nog steeds een prestratie drank en als ik ergens slecht voor skoor en het heeft met de exacte kant te maken dan voel ik me altijd weer wat mislukt. Ik ben Dyslectisch en hoogbegaaf met een score van 143 op wiskundig gebied (officiele test) mijn talenkant licht echter onder de 100. ik ben op een argiologies kamp gewees in de zomervakantie naar aanleiding van soort reclame/ uitnodiging. en daar ging een wereld voormij open de mensen daar waren net zoals ik en hadden de zelfde intereses. Zelf als je geen argeoloog wilt worden zit hier op je plek. daar heb ik ook een vriendin aan overgehouden die vergelijk bare dingen mee heeft gemaakt. Helemaal fantasties. het belangrijkste dat ik wil zeggen is dat je dus nooit opmoet geven, en dat je in jezelf geloven moet. maar je moet wel met een eerlijke blik blijven kijken.
Hoi allemaal. Ik heb pas een boek gelezen Survivalgids voor hoogbegaafde pubers. Daarin staan allemaal tips voor het omgaan met rare leraren, klasgenoten enz. Ook ervaringen van hoogbegaafde tieners, best grappig. We zijn in ieder geval niet de enigen. Kijk maar op survivalgidsvoorhoogbegaafdepubers. pumbo. nl
Hallo allen,
Ook ik ken dit verhaal, maar dan van een paar jaar geleden. Op een paar kleine puntjes na verschilt Jacintha niet van mij, behalve dan dat ik al 25 ben en pas sinds kort weet wat er met mij 'aan de hand is.'
Het enige wat ik wil zeggen is: zorg dat je er op tijd bij bent. Want mijn leven gun ik niemand.
Raymond
Jancintha
Ik begrijp hoe je je voelt
als je in België woont raad ik je aan om in Leuven naar een volwassenenonderwijs te gaan zoeken aangezien daat geen vragen worden gestelt (als je dit erg vind tenminste).
Ik heb gelijksoortige dingen meegemaakt en doe nu de middenjury dat gaat heel goed =) ik heb echter begrepen dat jullie in nederland wonen waardoor je schoolplicht hebt en middenjury geen mogelijkheid is
in ieder geval veel suc6
Jancintha,
Ik begrijp wat je bedoelt. Ik herken jou verhaal in het mijne. Ik ben van mijn oude school afgegaan en naar een andere school gegaan, het was gelijk een stuk beter, het ging niet gelijk goed, maar ik kreeg een goede vriendin die mij altijd steunt.Sinds kort wordt er bij mij ook hoofbegaafdheid vermoed(ik wordt binnenkort getest). De leraren hebben het erover gehad, maar als ik een onvoldoende haal kijken sommige me aan met een nijdige blik, ik hoor ze dan al denken: Wat een aanstellen! Wat denk ze wel hoogbegaafd? Ik zit nu in de derde van het Havo en het gaat steeds beter nu ik steun krijg van mijn vriendin, ouders en mijn mentor(die mijn probleem wél begrijpt).
Ik heb geen flouw idee waneer dit artiekel is ontstaan maar wil toch even reageren.
Ik heb zelf 5 jaar op het Centrum voor Creatief Leren gezeten en moet zeggen dat ik mijn leven heb te danken aan de geweldige steun van begeleiders en leerlingen daar.
Het is zeker niet alleen een school, het is een ervaring
Ik herken jouw verhaal ook een beetje. Mijn Maatschappelijk Werker heeft me verteld dat zij het grootste vermoeden heeft dat ik hoogbegaafd ben. Op de basisschool heb ik ook niet veel problemen gehad, maar nu ik er aan terugdenk en de symptomen ken, merk ik wel dat ze kloppen en dat ik er wel een beetje last van heb gehad. Op de middelbare is het inderdaad het ergst. Mijn dieptepunt was in de brugklas. Ik ben weggelopen van huis en ik was ook ontzettend depressief. Een tijdje ging het beter, maar in de derde werd toch weer de voedingsbodem gelegd voor een nieuwe depressie en in mijn vierde jaar was het dan zo ver. Ik heb nu mijn vakantie en ik ben over naar 5 atheneum en ik was ontzettend bang dat ik niet over zou gaan, maar nu ik over ben, interesseert het me helemaal niets.
Het is inderdaad ontzettend waar dat hoogbegaafdheid ontzettend slecht begrepen wordt. Mensen schijnen te denken dat je dan de beste van de klas bent en VWO gaat doen en dan cum laude slaagt voor je universitaire studie, maar niets is minder waar. Mensen met hoogbegaafdheid scoren vaak slechter dan mensen die minder slim zijn.
Ik heb de ambitie (en droom) om schrijfster te worden en ik schrijf nu een verhaal over hoogbegaafdheid, in de hoop dat mensen het lezen en deze gave beter gaan begrijpen.
hoi,
ik ben nu 10 jaar en ik ben hoogbegaafd het valt niet mee in de klas.
je wordt uitgelachen en je wordt steeds buitengesloten omdat je alles weet en die willen beter en slimmer dan mij zijn dus ik heb ook niet erg veel vrienden eerlijkgezegt maar 2. gelukkig zit ik 1 dag in de plusbus voor hoogbegaafde kinderen daar is iedereen gelijk en doet niemand flauw!
dit wou ik heel even kwijt!
groetjes
Hai,
ik herken dit ook,
ik presteerde slecht in mn 1e twee jaren van het middelbaar,
ik voelde me er niet thuis en vreselijk depressief, ik vroeg me soms af waarom ik leefde!
nu, 2 jaar later zit ik in een fantastische klas met heel erg toffe vriendinnen, alleen 'begrijpen' ze het nog steeds niet echt,...
dankzij hen haal ik nu dan ook fantastische punten, alleen is dat dan weer ook lastig want mijn vriendinnen zeuren er vaak over
zo erg zelfs dat ik nooit of te nimmer mijn punten durf zeggen tegen iemand,
ik voel me soms ook anders dan anderen en niet begrepen :(
dit moest ik even kwijt
groetjez
Great thinking! That really bearks the mold!
