Ervaring: Hoogbegaafdheid, eigenlijk een begrenzing
Hoi, ik ben Anne Fleur. Ik wil graag mijn ideeën kwijt over hoe het is om hoogbegaafd te zijn. Toen ik klein was (kleuterschool), eigenlijk daarvoor al, zagen mijn ouders is dat ik anders was dan andere kinderen. Ik kon extreem vroeg praten (redelijk) en wilde op mijn 2e al naar de 'grote school' om te leen lezen en rekenen. Op mijn 3e mocht ik eindelijk. Bij mijn moeder gaf het de doorslag dat we ergend een broodje zaten te eten en er een man met een bondhoed voorbij liep. Ik vroeg aan mijn moeder of daar president Jeltsin (toen nog) van Rusland was, ik had hem ooit in het nieuws gezien (ik was toen net 3 denk ik). Bovendien volgde ik al vroeg GTST met mijn moeder mee, en begreep alles wat er gebeurde. Mijn moeder had een vermoeden dat ik hoogbegaafd was. Ik ging een test doen, niet een 'gewone' IQ test, maar een speciaal onderzoek bij twee ervaren psychologen. Wat ik van die test kan herrineren is dat ik spelletjes mocht spelen, en moch tekenen. Ik bleek een IQ van 169 te hebben. Ik ben hoogbegaafd. Mij moeder legde me altijd uit dat hoogbegaafde kinderen gewoon normaal zijn, maar anders denken en beter zijn in spelletjes en puzzels. Mijn basischool ging goed. Ik werd wel gepest (omdat ik dik was), maar ik had een vast groepje vriendinnen en haalde 10en. Ik had het geluk op Montessori onderwijs te zitten, waarbij ik op mijn eifgen tempo kon leren. Maar op de middelbare ging het fout. Ik de 1e begon ik goed, mooie cijfers, ik deed Gymnasium. Maar aan het einde van de 1e had ik totaal geen zin meer. Ik begon onvoldoendes te halen. In de tweede bleef ik zitten, en zit nu eindelijk in de 3e, maar mijn cijfers zijn nog niet top. Ik ben van school veranderd en Atheneum gaan doen. Ik word niet geaccepteerd. Het klinkt eigendunk, maar ik vind andere mensen snel dom (excuus).
Die kinderen snappen echt NIETS na wel 3x uitleggen. Ik heb daardoor gewoon geen motivatie om te leren. En als ik zeg dat ik al alles snap, zeggen ze: WAAROM HAAL JE DAN GEEN 10EN? en, dit vind ik het het meest pijnlijk: JE BENT TOCH ZO SLIM/HOOGBEGAAFD? Daarom vertel ik het aan weinig mensen. Iedereen denkt dat het makkelijk is, maar eigenlijk is het verschrikkelijk. Een hel. Je hebt het gevoel dat je eeuwig in een dolhof loopt. En niemand snapt je, dat altijd eeuwige alleen gevoel. Ook al zijn er zoveel mensen om je heen. Ik haat het. Ik had het gewoon zo graag anders gehad, ik wil normaal zijn. Ik kan gewoon niets iets leren/doen wat ik neit interessant vind. Gelukkig het ik een goeie vriend in mijn klas, hij is niet hoogbegaafd maar wel slim. Hij durf ook wat tegen die domme, populair en stoerdoenerige mensen wat te zeggen, een daarom wordt hij gepest. We redden het wel, maar het doen gewoon pijn. Waarom worden we gepest omdat we interesse hebben in computers, moeilijke games, en grappige schei/wiskunde opdrachten? Waarom snapt niemand me. Ons. Hoogbegaafdheid is volgens mij soms net zo erg als Authisme of Asperger. Maar op een andere manier. In plaats van dat je de wereld niet snapt snap je hem juist té goed. En daarom wil je niet meer leren en super je best doen. Ik hoop dat ik snel kan gaan studeren. Ik wil iets van Informatica f natuurkunde gaan doen op de TU, en daarnaast iets van Geschiedenis of Filosofie (of gewoon alles, haha). Ik hoop daar mensen te vinden die mij wel snappen. Ik bedoel: zelfs je eigen ouders snappen je niet, ook al zeggen ze van wel. Dat eeuwige 'doolhof' gevoel, al 'horen' wij die snel op te kunnen lossen. Mensen zijn zo prestatiegericht. Ik hoor ook vak van mensen dat als ze met me praten dat het niet lijkt of ze met iemand van 15 praten. Daarom heb ik ook een vriendje van 19. Hij is echt een steun en toeverlaat. Heeft iemand ook niet niet gesnapt wordende gevoel?
Groetjes.
Het niet gesnapt wordende gevoel: