Ervaring: Gevoel
In mijn leven heb ik evenveel pijn als geluk gehad, Ik heb gehuild en gelachen, vanuit het diepste van mijn hart, Ik ken pure eenzaamheid zowel als puur samenzijn, en ik heb geleerd dat het er maar net om gaat waar je de nadruk op legt. Ja, ook ik denk dat ik hoogbegaafd ben. Maar hoogbegaafdheid is meer dan intellect. Ook je gehele sociale leven is anders, omdat je overal over nadenkt, en dingen zo snel begrijpt, maar sommige dingen gewoon niet kan en wil snappen. Tenminste, zo werkt het bij mij.
Wat ik nu wil zeggen, is dat dat anders zijn niet altijd negatief hoeft te zijn. Het is maar net hoe je het bekijkt.
En dat wil ik delen, dus hier een stukje over mij, misschien heb je er wat aan. You never know
Alleen zijn, geen kant op kunnen, gevangen zitten in je eigen hoofd. De mooiste gedachtes en ideeen hebben, maar niemand om ze mee te delen. Alleen in een hoekje, omdat je met niemand samen kan zijn. Je bent anders, zo anders, maar het lukt je maar niet om je aan te passen. Geen contact met mensen... Je wordt alleen maar gepest. Altijd gepest. Waar moet je heen? Je zit gevangen, je kan geen kant op. Maar je hebt zoveel emoties, zoveel gevoelens en zoveel ideeen, die ergens heen moeten. En dan kom je thuis... En je uit je... Maar omdat alles zo opgestapeld is in je hoofd, al die negatieve gevoelens, barst de bom. Je bent agressief, geirriteerd, en vervelend. Je gaat al die gemiste aandacht opeisen, op een manier die je niet meer in de hand hebt. Je kan niet anders, je hebt het gewoon nodig. Maar iedere keer, als je weer uitgeraasd bent, wordt je weer overvallen door dat schuldgevoel... De enige mensen die echt om je geven maak je het leven zuur. Altijd ben je aardig tegen iedereen, behalve de mensen die er echt toe doen. En ja, dan voel je je alleen nog maar nog eenzamer... Nooit doe je het goed, alles verpest je, en ondertussen is er nog steeds niemand die je echt begrijpt....
Maar dan mag je eindelijk naar de middelbare school... Een nieuwe start, een nieuwe kans!
Tja, en dan zie je dat je die kans al op de eerste dag verspeelt. Je voelt het, je ziet het. Al op de eerste dag WEET je het. Ook dit gaat niet lukken, ook hier ben je anders, ook hier pas je niet tussen... En het begint weer van voor af aan... Wat nu???"
Toch proberen!? Je probeert het.. Je gaat je gewoon aanpassen, probeert met de groep mee te gaan. Maar als kleding, mode, roddelen en populair zijn je niet interesseren, val je al gauw door de mand. Maar waarom heeft dan ook niemand iets interessants te melden? Waarom kunnen ze niet gewoon lol maken? Waarom moet alles in het teken staan van mooi en leuk zijn? IK KAN DAT NIET, IK WIL DAT NIET!
Maar ik wil ook niet meer alleen zijn. Nog even en het hoeft helemaal niet meer...
Dus sluit je je aan bij de 'schaapjes'. Meiden die ook niet populair zijn. Dat wel zouden willen, maar weten dat het er nog even niet in zit. En ook al zijn deze meiden nu geen vriendinnen meer, zij waren daar mijn redding. IK HAD EEN GROEPJE!!! Ik zat niet meer alleen, ik was iemand, ik bestond!!
Daarna veranderde er veel. Ik leerde via via steeds meer mensen kennen. Allemaal buitenbeentjes, mensen die op de een of andere reden niet meekonden met de rest. En dat is een grote groep geworden. Jazeker, ik kreeg een echte vriendengroep! En nog een gezellige ook. Iedereen liet elkaar in zijn waarde, iedereen deed waar die zin in had en met zijn allen hadden we gewoon LOL! Echt zoveel plezier, alsof we zoveel in te halen hadden, dat ook deden en daar met volle teugen van genoten. En ook al werd ik op school nog steeds gepest, was ik nog steeds 'het schaap van de klas' en deed dat me nog steeds veel pijn, het werd draaglijk! In die tijd kreeg ik ook mijn eerste vriend, die me drie jaar lang onzettend gesteund heeft. Hij heeft me geleerd dat iemand van mij kan houden, en nog belangrijker, dat ik van iemand kan houden. Echte liefde, niet voor altijd, maar zeker niet minder belangrijk.
Alleen, de dingen gaan voorbij. Zo ook deze liefde, zo ook het samenzijn binnen deze groep. Mensen veranderen. En even leek alles weer van voor af aan te beginnen. Want wat was er gebeurd? Ik leefde in twee uitersten. De pijn en het plezier. En jazeker, het plezier compenseerde de pijn, maar ik leerde er niets van. Ik kon me nog steeds niet handhaven in sociale situaties, ik kon me nog steeds niet aanpassen aan anderen, ik wist nog steeds niet wie ik was en waar ik naar moest zoeken bij mensen. Ik had een ontzettend vertekend zelfbeeld door het pesten, was erg onzeker. En eenzaam... nog steeds ontzettend eenzaam.
Ok, ik moet toegeven, ik had een paar goede vriendschappen overgehouden aan de groep. Mensen die echt om je geven en die het fijn vinden om bij je te zijn, en waarbij dat gevoel wederzijds is. Maar... Ik kon gewoon niet helemaal mezelf zijn...
En toen leerde ik mijn tweede liefde kennen. Hij was ook ontzettend lief voor me, maar op een hele andere manier. Hij zag het zo: Ze kan wel altijd blijven kniezen omdat ze anders is, moeite heeft met sociale situaties en niet weet wat ze daarmee moet, maar wat heeft ze daaraan? Wat heeft ze eraan als ik altijd maar geduldig luister en haar troost als het weer niet goed gaat, als er dan niets verandert?
Hij kreeg in de gaten dat ik mezelf eigenlijk niet kende. Waarom was ik anders? Waarom deed ik wat ik deed, reageerde ik zoals ik reageerde, wie was ik nou eigenlijk en waar kwam dat vandaan?
Door hem, en samen met hem, ben ik begonnen aan de zoektocht naar mezelf. Ik ga jullie niet vervelen met al die dingen die ik toen ontdekt heb en die ik nog steeds ontdek (ik ben namelijk nog lang niet klaar) maar ik kan jullie garanderen, sindsdien is het leven zoveel mooier!
Eindelijk kan ik inzien wat mooi is aan mezelf, maar ook eerlijk inzien wat beter kan. Maar dat is ook goed, want dan kan ik het gaan leren! En het mooiste is, het is nog leuk ook! Je ontdekt zoveel, je leert zoveel!
Weet je wat ik nu inzie? Niemand krijgt zomaar een plaatsje, je moet je plaatsje zelf creeeren.
En als je het dan toch zelf moet doen, waarom zou je er dan niet het beste van maken?
Ja, ik denk dat dat is waar ik nu mee bezig ben. Ik ben nu 20, mijn tweede liefde is mijn diepste vriend geworden, en ik ben gelukkig. Het gaat nog steeds wel mis, ik pas nog steeds niet binnen de grote groep, maar ik leef, ik ben mezelf, en misschien nog wel vaak alleen, maar niet meer zo ontzettend eenzaam. Binnenkort ga ik naar Mensa, om me te laten testen. Ik denk dat ik hoogbegaafd ben, ik hoop het zelfs, omdat ik dan misschien wat meer mensen leer kennen die zijn zoals ik. En zoniet, dan vind ik wel weer een andere manier.
Ik moet er toch zelf wat van maken!
Dikke kus, Conny