Hallo,
Ik las net het stukje van Rick: geen woorden voor je gedachten. Ik herken het VOLLEDIG. Ik heb het ook.
Ik heb het gevoel dat ik steeds dichter bij de waarheid kom, alsof ik inzie waar het om draait, hoe de wereld in elkaar zit. Maar als ik het uit wil gaan leggen aan anderen, komt er nog geen woord uit. Ik heb zoveel nagedacht over het leven, de wereld, het nut van de dingen, de spiritualiteit en de wetenschap. Alles met elkaar in verband gebracht(in mijn hoofd). Nu ben ik er steeds meer achter waar het om draait, de waarheid begin ik in te zien. En dat is ZO ongelofelijk complex, maar ook uiteindelijk weer zo simpel. Zelfs nu ik het hier probeer uit te leggen lukt het me niet. Ik heb echt het idee dat ik de kern der dingen begin in te zien, het verband en het doel van het leven. De structuur van de natuur, die je ook weer terugziet in de mens, het doel van contacten, van de buitenwereld in wisselwerking met de innerlijke wereld, dat alles een fysieke verschijning is van je spirituele innerlijke wereld. Klinkt zo vaag, ik weet het, maar ik ZIE het.
Misschien denken mensen: die is gek aan het worden, maar ik DENK het, WEET het en VOEL het, kan het alleen niet zeggen en uitleggen. Terwijl ik alles goed op een rijtje heb. ZO complex, onmogelijk om uit te leggen.
Ik hoop dat mensen zich hierin herkennen, voel me vaak eenzaam en alleen met mijn idee?n, mensen praten over onnodige, overbodige dingen, blabla...ik kan soms wel schreeuwen van: zeg eens wat nuttigs!! Dat onnodige gebrabbel, terwijl er zoveel belangrijks te zeggen is. En dan de uiterlijke dingen die iedereen zo belangrijk schijnt te vinden, zoals populariteit en macht, bah. Ik heb er geen boodschap aan. Rechtvaardigheid, eerlijkheid, trouw en leven naar de kern vind ik belangrijk.
Ik heb een tip voor iedereen: ga naar de film : 'what the bleep do we know' in de bios. (of koop de dvd, komt over een week uit).Hierin wordt de kern van het leven behandeld, en alle stukjes vallen op hun plaats, dit gebeurde tenminste wel bij mij. Veel plezier iedereen, en jij ook, Rick, als ik jou was zou ik er zeker heen gaan, ik denk dat je dat als een bevestiging zal zien, dat je niet gek aan het worden bent, maar inderdaad de inzichten hebt, over wat 'de waarheid' is.
ik wens iedereen veel geluk toe.
Liefs van Marieke.
Marieke en Rick,
Jullie hebben alles al gezegd wat ik anders voor de 3e keer hie zou zeggen! PRECIES! ) los van de letterlijke woorden, maar dat hoef ik jullie niet te vertellen I think ;)) Echt blij dat voor, ditgeen, ik er nu achter kom dat ik niet de enige ben. Zal vast de machteloosheid, ultieme frustraties en boosheid minder maken als ik hieraan denk :). SUPER!
Die inzichten zijn zo complex en zo mooi en fascinerend, en zo verdomd vervelend dat delen met anderen, voorzover ik nog heb meegemaakt, onmogelijk is.
De beperktheid van taal, waardoor je jezelf zou tegenspreken, als je het enigszins al goed zou vertellen. Er zit geen volgorde in, omdat dat het beeld van andere persoon gelijk al verkeerd zou laten staan in datgeen je vertelt. Het inderdaad zo complex is.. die constante verandering van ladingen, impulsen, entiteiten, waarden, plekken van de informatie in je hoofd.
Het is het geheel bij elkaar wat je in je hoofd hebt, en met 1 missend klein iets.. zou de betekenis ervan al compleet te niet gedaan zijn, en helaas mis je oneindig veel met woorden. Ben blij dat, zonder ik de specifieke inzichten te horen krijg, het omvattende probleem er van nu 'gedeeld' heb.
Dankje voor de tip van die film, ik hoop dat de film net zo krachtig is als de titel, maar gezien jullie 2 verhaaltjes twijfel ik daar niet aan :D!
Vriendelijke groeten van Marc Jansen,
Ik ben wel gek, maar niet dom!
HALLELUJA! Ik ben niet de enige! Wat jullie vertellen is zo herkenbaar! Ik denk zelf nogal na over ''serieuze'' onderwerpen, zoals rechtvaardigheid, over vraagstukken wat betreft leven en dood (bv. euthanasie), en natuurlijk over mn grote hobby's muziek & films. Ik erger me dan ook soms dood aan mensen die het weer hebben over waar ze uit zijn geweest, hoe dronken ze wel niet waren, hun uiterlijk, enfin, het gebruikelijke voor een 18-jarige.
Maar naar mijn mening kun je bij deze onderwerpen ook niet het gevoel hebben dat je ''er bijna bent'', dat je het bijna begrijpt, iets wat ik bij het onderwerp kwantummechanica bv. lange tijd had (ook al was ik bizar slecht in natuurkunde). Zo dacht ik ook eindelijk te kunnen begrijpen hoe het universum oneindig kon zijn, hoe God kon bestaan, dingen die eigenlijk gewoon onmogelijk zijn om voor te stellen. Ik denk dan ook niet dat ik het goede eind had, al, als ik er nu over na denk...
En inderdaad dat 'zien' van iets, is volgens mij in beelden denken, iets wat ik in ieder geval heel erg heb. Ik dacht dat het normaal was, maar ben er laatst achter gekomen dat dat dus helemaal niet zo normaal is, en dat veel mensen nog geen eens in kleuren kunnen denken, al lijkt dat me sterk..
En de film, ja daar had ik natuurlijk wel van gehoord, ik mag toch wel zeggen dat ik een aardige filmkennis heb ;) Volgens mij was er ook een vervolg, iets met What the bleep; down the rabbit hole.
Nog bedankt voor jullie verhalen, het is altijd leuk om dit soort herkenbare dingen te lezen.
Groeten,
Evelien
Wow, ik ben niet de enige ... Tot nu dacht ik eigenlijk altijd dat ik gewoon raar was.
Vaak denk ik na over de wat serieuze onderwerpen als leven en dood, en zo. De betekenis van bepaalde dingen.
Als ik erover denk, heb ik er een redelijk heldere visie over. Lijk ik soms het antwoord "gevonden" te hebben, "zie" je het inderdaad ook.
Alleen, dat verwoorden lukt mij gewoonweg (ook) niet. Als ik het probeer, komt het er totaal anders uit dan wat ik dacht. Kijkt iedereen me weer eens raar aan. Schaam ik me weer eens, heb ik soms zelfs een hekel aan mezelf om die reden.
Anderzijds kan ik helemaal niet spreken over koetjes en kalfjes, uitgaan, over hoe dronken je wel eens geweest bent (drinken op zich doe ik eigenlijk zelfs al niet) ... Wat blijkbaar ook al apart is voor een vijftienjarige (bijna zestien). Het verveelt me zodanig, dat ik gewoon niet meer luister naar dergelijke gesprekken. Ik verveel me gewoon dood.
Met als resultaat dat mensen mij maar een vreemde vogel vinden.
Nu heb ik eigenlijk ook de indruk dat ik het niet bepaald goed verwoord, maar ik denk wel dat het begrijpbaar is.
Ik ben echt ontzettend blij dat dit toevallig lees. Eindelijk de indruk dat ik niet de enige ben.
Groetjes
Joline
Precies zo! Ik zou willen dat je kon afdrukken wat voor gedachten je in je hoofd hebt. Of het op film zou kunnen vastleggen. Al ervaren anderen / snappen anderen het dan mss nognie tzoals je het bedoeld. ZO frustrerend!Ik haat het ook dat niemand het ooit interessant lijkt te ivnden als je wat verteld: dat ze kijken van "oja heb je haar ook weer"... En hoe breng je oppervlakkige gesprekken op gang als het je gewoon echt 0,0interesseert? Ik kan het gewoon niet en voel me daardoor soms sociaal incapabel.. terwijl dat mss best meevalt.
ier
Rick,
wat mooi om te lezen dat je het nog niet opgegeven hebt! Ikzelf ben inmiddels zo gefrustreerd geraakt en moe, voornamelijk door mijzelf, dat ik het mijzelf vaak niet meer toesta. Ik heb vaak gedacht dat zelfs mijn stoffelijke ik, mijn tastbare hersenen, niet competent genoeg was (waren) om mijn gedachten, de niet tastbare gevolgen, producten, van de samenwerking tussen de tastbare hersenen en gevoelens, op te vangen en te verwerken. Dat daarom het steeds blijft bij de bijna-oplossing. Het gevoel van euforie komt net opzetten, je wordt gretig en hebberig en opgewonden, om vervolgens in een fractie van een seconde, geheel te vervagen en je eigenlijk niet meer weet waar je nou bijna was.
Ik wou dat ik meer woorden had om uit te drukken wat ik nu voel en voelde bij het lezen van jou stukje. Het zal niet gaan. Ik heb het geprobeerd.
Anouk,
Misschien helpt het als je je visie (de verbanden die je trekt) scherp houd door middel van het maken (en bijhouden) van een mindmap.. het gratis programma-tje "FreeMind" kan je hier bij helpen. Ik gebruik het zelf ook
Jamie
Ik heb dit ook heel vaak! Je voelt iets, maar kunt het niet goed uitleggen, helemaal niet als de ander niet op dezelfde golflengte zit. Ik weet dat dit met "gevoeligheid" te maken heeft. En gevoel is nou eenmaal niet altijd met woorden uit te leggen. En dat hoeft gelukkig ook niet.
Je frustreert jezelf alleen maar als je dit aan mensen uit wilt gaan leggen en je voelt aan dat je niet begrepen wordt. Ook moet je het zelf niet teveel willen verklaren/snappen, want je gaat dan dingen "met je hoofd" aanpakken, maar je moet je gevoel gewoon je gevoel laten zijn. En je mag ook dieper over dingen nadenken dan een ander, niemand is wat dat betreft "normaal"!
Gr. Patricia
Bedankt Rick je hebt mij geholpen met het begrijpen van mezelf en het begrijpen van mij tegenover mijn vrienden.
Harteijk dank,
Stefan (friesland)
...en ALS het je dan lukt om een heel klein stukje onder woorden te brengen, blijkt niemand te snappen waar het over gaat en kijken ze je glazig aan...
Bijzonder fijn om eindelijk eens iets te lezen wat ik herken!
wow ik herken het ook...samen met dat ik symbolische vergelijkingen geef en verbanden leg die nieeeeemand begrijpt maar die gewoon puur logisch zijn en duidelijk
Als jullie per dag of om de dag je gedachten op schrijft in een boekje.. Dan ook echt wat je denkt, maakt niet uit of dit begrijpbaar is of niet. En het dan een dag later gaat nalezen kijken of je het zelf nog begrijpt.. en of je het misschien met andere begrippen kunt vaststellen. Oefen je dit en zal het na een tijdje (waarschijnlijk bij de meeste van jullie) stukken beter gaan. Ook ik heb last van dit 'probleem'.. nu anderhalf jaar bezig met schrijven en het werkt echt! Je zet ten eerste voor jezelf dingen op een goede rij (een begrijpbare rij) en ten tweede kun je mensen duidelijk maken wat jij bedoeld zodat je ook een innerlijke rust kan vinden. Kan het heel goed begrijpen dat het frustrerend is namelijk.
Succes ermee!
Katharina.
fijn om dit allemaal te lezen. ik was juist opzoek wat het kan zijn om je gevoelens, gedachten niet onder woorden te kunnen brengen. Ik zou het kunnen vergelijken alsof ik een veelheid aan vormen, kleuren steeds in beweging zie. Die elkaar aanvullen, ondersteunen, van elkaar verwijderd worden en naar elkaar toegaan naar gelang de situatie en steeds andere vormen en kleuren krijgen in het groeiproces. Een duidelijkheid voor mezelf, wel heel moeilijk onder woorden te brengen.
Ik vind het een goeie tip om dagelijks eens zo een moment op te schrijven en de moeite te doen om woorden te geven. Het kan misschien een opening geven om wat taalvaardiger te worden. En het kan ook wel aangenaam zijn om dit te delen met de mensen die hetzelfde ervaren. Dank je wel
Fucking herkenbaar.. En hoogst vervelend . Het halve eureka-momentje gevolgd door een soort onmacht. Al heb ik soms het idee dat het ‘zien’ (het is voor mij meer voelen) vaak meer een illusie is dan dat ik iets echt doorzie.
Ik vind dit ook heel herkenbaar. Ik denk ook heel vaak dat ik de oplossing voor problemen heb gevonden.Met eureka momenten en daarna frustratie toch gevolg (het is toch zo simpel waarom doen we dan allemaal zo moeilijk). Al moet ik zeggen dat ik niet "denk" dat ik de oplossing heb maar dat ik "weet" dat ik de oplossing heb, mijn oplossingen in kleine situaties in de praktijk zijn over het algemeen wel kloppend. Ik dacht tot voor kort dacht dat het in iedereen zijn hoofd net zo werkte als in mijn hoofd haha. Alleen dat in beelden denken begrijp ik nog steeds niet dat heb totaal niet. Het "niet aan roze olifantjes denken" neem ik misschien te letterlijk want ik zie ze dus echt niet.
hoe meer je weet, hoe meer je weet dat je niet weet.
Wauw wat mooi dit zeg. Ik ben haast jaloers op jullie :)
Die diepte, dat weten...dan vanzelf gaan van je gedachtes; nee meer dat je gedachtes of wat t ook mogen zijn, ik noem t een soort van weten en meevaren soms veel verder gaat dan dat je er zelf bij kunt. Het neemt vanzelf ruimte in, het vlieg weg. Of zeg ik nu weer iets heel geks? Wat ik bedoel te zeggen is dat t een gevoel is die gek genoeg te relateren is aan logica: vaak waar is. Begrijpend voelen, en dit niet in de zin van emoties: maar ook met complexere zaken, zoals getallen, sommen, berekeningen. Een gevoel van weten, en dat volgen. Alsof t een intuitie is. Ikzelf zou zo graag diepte willen, op allerlei zaken. Wat ik zie, dat wil ik beleven in mijn hoofd. Dat wil ik begrijpen; allemaal losse draadjes die verschillende kanten opgaan. Lijkt zweverig, is t totaal niet. Omdat t altijd te relativeren valt: gewoon verbanden leggen. En dit op verschillende gebieden. Alles boeit mij enorm, overal zie ik verbanden, logica ik. Althans dat zoek ik ook op, en anders komt t in beeldvorm (alsof t een overzicht is) wel aanwaaien. Zo voelt t. Het gaat deels ook vanzelfd, rakketak-dit,dat en dat: klaar! En dat wil ik er vaak verder op doorgaan: weinig mensen die daarin mee willen gaan. Hebben jullie ook wel eens t gevoel dat je gewoon dingen in je hoofd uit de lucht lijkt te pakken, zonder te weten waarom: gewoon omdat t er is. Je weet dat t daar om gaat, je weet wat t betekend. Ben heel benieuwd naar reacties :) Maar ik denk heel snel, en constant. Kennen jullie de film:il ya longtemps que je t'aime? Evenals Inception..prachtig! Daar draait t leven om, schipperen tussen wat er al is en wat mogelijk de meerwaarde van iets is. klinkt misschien ongeloofelijk zweverig, eigenlijk is t gewoon de voorstander van wat iedereen zoekt: de essentie van dingen, de waarde van jezelf en de omgeving om je heen. Al dat koetjes en kalfjes gepraat: je weet wel beter...toch schijnt dit nodig te zijn, want dit is de tweede dimensie: het bewegen en ervaren van al bestaande systemen. Het uitproberen, terwijl je eigenlijk al weet. Toch zijn er vele die in praktijk moeten uitproberen, en zo aan de weet komen. Dat noem ik de tweede dimensie: het doen om te komen waar wij met helder denken al zijn:"wat we al zien:) Want uiteindelijk, beheren we allemaal de zelfde waarheid. Maar men wil pas inzien/omkeren, wanneer iets wat niet binnen handbereik valt/ligt toch te kunnen krijgen. Wil je liefde en de geborgenheid van een relatie? Dan kom je jezelf nog wel tegen wanneer je dit niet voor elkaar krijgt. Dan pas gaan mensen willen inzien wat nu echt belangrijk is, wat de betekenis van dingne zijn, en wat de uitwerking van gedragingen etc is. Vele zullen zich dan tot t rijk der denken, heroverwegen, twijfelen, herbezien begeven. Is dit voor iemand herkenbaar? Ook de logica van dingen, kan soms gewoon (en steeds meer tegenwoordig) echt verdrietig worden, of sterker nog: ik baken mijzelf gewoon voor de helft af, omdat ik t gevoel heb dat ik met mijn denken, andere ongelukkig maak. Het gaat t snel, ik lijkt altijd meer te willen. Mensen uit de tent te willen lokken, hen confrontaties aan te willen lijken gaan waar ze misschien niet klaar voor zijn, of wat hen heel onzeker maakt. En hier wordt ik zelf echt verdrietig van. Dan haat ik mijzelf gewoon soms. Dat ik altijd moeilijk moet doen.
THX that's a great awnser!
Erg herkenbaar...
Persoonlijk ervaar ik dit soort 'hersenspinsels' met regelmaat. Het gaat bij mij ook zo ver, dat ik er regelmatig niet van kan slapen... Mijn gedachten/ inzichten blijven komen en als reactie daarop volgt weer een nieuwe stroom aan gedachten en visies. Vaak volgt daarop weer een zelfbekritisering...
Ik ga dan als het ware met mijzelf in discussie en weerleg mijn eigen gedachten.
Ook heb ik veelvudig creatieve- hersenspin uitbarstingen ( helaas ook meestal in de nacht), waarbij ik volledige visioenen heb over het opzetten van bedrijven,de invulling, beleid, concurrentiestrategieen etc. :S
