Ervaring: Denken denken en nog eens denken
Na het grootste gedeelte van jullie verhalen te hebben gelezen dacht ik, laat ik ook maar eens iets vertellen, over hoe ik dingen ervaar.
Ik weet eigenlijk niet waar ik moet beginnen, want er zijn zoveel dingen die ik hier wel wil schrijven. Vele dingen heb ik gemeen met vele van jullie. De verveling op school, het onbegrip, het "buitenbeentje", nadenken over de "stomste" dingen.
Nadenken is zowaar één van mijn hobby's geworden. Vraag me niet waarom, want ik weet het zelf af en toe niet eens! Het zijn vraagstukken zoals; waarom doe ik dit of dat, waarom reageert die persoon zo, hoe werkt dat, wat is nu eigenlijk de oorzaak van een probleem? Het zoeken naar een oorzaak bijvoorbeeld. Oorlogen, wie staat er tegenwoordig nog bij stil? Iedereen vindt het tegenwoordig normaal, maar hoe ontstaan die oorlogen en waarom zijn ze er, waarom kunnen we niet allemaal in vrede leven? Mijn conclusie was dat bijna alle oorlogen ontstaan door geloof. Maar wat is dan geloof? De bijbel? De Koran? Dan kom je weer bij de vraag; hoe is de aarde ontstaan? Door een zogenaamde "explosie" of door God? Volgens mij alle twee niet. Mensen zoeken vaak naar een antwoord om de mensen gerust te stellen, maar wij weten waarschijnlijk nog geen 10% van hoe alles daadwerkelijk is ontstaan. Ik spring misschien van de hak op de tak, mijn excuses.
Iedereen vertelt mij altijd dat ik niet zo moeilijk moet doen en mezelf wat meer rust moet gunnen, en misschien is dat ook wel zo.
Op school ben ik begonnen met VWO (mijn cito-score was 546 meen ik), maar heb toen bewust gekozen om uiteindelijk naar 4 havo te gaan vanwege mijn sport. Op heel de havo heb ik vrijwel niets gedaan. Ik had altijd confrontaties met leraren, discussie na discussie. Sommige leraren werden echt gek van mij. Er waren ook leraren die vertelden dat ik het toch niet ging halen. Dat vond ik pas mooi, iemand zijn/haar ongelijk bewijzen. Dat lukte mij ook.
Sociale contacten, die heb ik heel beperkt. Na mijn middelbare school ben ik eigenlijk direct gaan werken ben begonnen met een thuisstudie. Ik wilde "proeven" van de praktijk en de theorie leer ik mezelf wel. Nu werk ik fulltime en volg 2 studies (HEAO MER & MBA), beide thuisstudies. Op mijn werk bots ik bijna altijd met mijn collega's, niemand begrijpt mij en ik voel me vaak ondergewaardeerd. Dit leidt dan ook veelal tot hevige discussies en confrontaties. Het rare is, ik weet dat ik gelijk heb (de feiten zijn er), en toch heb ik het een strijd is van "ik tegen de rest". En natuurlijk snap ik vele anderen die denken, ach, hij is pas 21 geworden en komt pas net kijken. Maar waarom zie ik dingen soms een half jaar eerder dan de rest?! Dan confronteer ik ze ermee, zo van, dat zei ik een half jaar geleden ook al. Dan krijg ik heel fijn te horen: Ja, maar nu gebeurt het toch?! Ja, daar word ik gek van. Eerst zeggen dat ik ongelijk heb om vervolgens zelf met het idee te komen waar ik een half jaar geleden mee kwam. Onvoorstelbaar! En gek genoeg heb ik dat bij iedere werkgever tot nu toe gehad. En het leuke is, als je op mensen let en ze observeer, dan weet je vaak al van tevoren hoe ze zullen reageren.
Ik ga nu wel een eind aan dit verhaal maken, want het wordt anders veel te lang volgens mij! haha. Ik ben benieuwd naar jullie reacties!
Met vriendelijke groet,
Gino
Contactverzoek verzenden
Reacties
Hey,
daar zou ik dus ook niet tegen kunnen. ik heb op het werk ook één boven mij staan die denkt dat zei ALTIJD gelijk heeft. Maar echt een dikke nek en als je er maar iets (beleefd) tegenin brengt van 'misschien zou het zo en zo beter zijn' dan begint ze je te kleineren (zucht). En ik ben nu niet iemand als jij die langdurig de confrontatie zou aangaan, maar ik irriteer me wel echt geweldig aan zo'n mensen die nooit eens willen toegeven dat ze eens een keer ongelijk hebben.
Als je zegt dat je het bij elk werk al hebt gehad, moet je misschien eens kijken of je niet te hard discussieert. Voor sommige mensen kan dat zo overkomen als van 'die weet dat altijd beter'. En wat je daar tegen kan doen... Ik denk dat iedereen het wel leuk vind als hij/zij een complimentje krijgt en dan gaan ze misschien gemakkelijker naar jou luisteren als je ook naar hen luistert (bv als zij eens een goed idee hebben, daar ook enthousiast bij worden enzo) Misschien dat dat helpt...
Maar dat zal natuurlijk niet helpen als je in een systeem zit van bazen die zich 'hoger' (en beter) voelen dan jij. Dat systeem kan niet werken, omdat je dan als werknemer niets kunt inbrengen (want dat nemen de bazen niet aan. Ze denken dat hun macht wordt ondermijnt als ze dat wel doen). Dat systeem werkt enkel als die bazen openstaan voor de mening van hun werkgevers. Wat eigenlijk bij elk werk zo zou moeten zijn, vind ik.
Dag,
Kom al surfend hier langs en kan niet nalaten een berichtje achter te laten. Ben 39, liep in alle banen steeds vast op (zoals het ooit getest is) onintelligente stupiditeiten bij bazen en collegae. 6 jaar was de langste baan. Heb lang last gehad van alle gedachten totdat ik twee jaar terug in mijn werk een man (HB) moest helpen om zijn leven op de rit te krijgen. Advies: ga iedere week iets DOEN dat je al lang in de planning had, maar nog niet had gedaan. Hij: dat doe ik alleen als jij meedoet (hij had mij ook wel in de gaten). Sinds die tijd heb ik een avondvullende theatervoorstelling gemaakt, een eigen bedrijf opgericht, een literaire roman geschreven, een stichting uit de grond gestampt (met maatschappelijk doel), ben ik projectleider geworden, heb ik mensen gecoached in hun HB, heb ik een eigen atelier gecreëerd, heb ik werk (schilderijen) verkocht, zit ik tot laat mijn linkedin/twitter/fora bij te werken en heb ik een boekje vol plannen die nog op uitvoering wachten. The sky is no limit. Hoewel er geen lijn is te ontdekken in alle dingen die ik nu doe (naast mijn bijna fulltime baan waar ik misschien wel tot rust kom) heb ik nog nooit eerder zo het gevoel gehad dat ik in balans ben.
Mijn advies: richt je niet op je werk: daar kom je altijd mensen tegen die slomer zijn. Bewaar je ideeën voor jezelf en voer ze uit. De wereld heeft er recht op. Doen dus.
Succes.
Hallo,
ik vind het heel herkenbaar wat je schrijft. Ik heb al jaren last van dit soort problemen, en anderen hebben last van mij. Wat ik vaak ook heel oneerlijk vind is dat je als "slimmere" vaak minder gelukkig bent en tegen nadelen aanloopt, omdat je doordenkt waar anderen niet over nadenken. Maar je moet bedenken dat de meerderheid niet met je mee kan denken en op een ander niveau functioneerd en denkt dan jezelf. Ook al heb je gelijk en ben je anderen een stap voor. Dat kan voor jezelf heel frustrerend zijn en een enorme negativiteit opbouwen in jezelf. Ik ben daardoor behoorlijk stuk komen zitten in mijn relatie tot anderen en ook richting mijn personeel. Inzicht in hoe anderen denken en hoe anderen reageren op mijn gedrag hebben mij wel geholpen. Ook heb ik geleerd dat je alleen iets aan jezelf kunt doen, anderen kun je niet veranderen. Ook denk ik dat de tip uit de vorige reaktie heel goed is. Doe dingen die je leuk vindt en handel zelfstandig.
Heyo ^^
Herkenbaar! Over dat denken, ik stel soms ook vragen en dan word ik verontwaardigd aangekeken! Ik ben meer introvert ik leef in mijn eigen wereld en ben niet iemand die anderen confronteert noch provoceert.
Ik heb gemerkt aan mijzelf dat alles wie ik ben en denk te zijn, voor mij ook ALLES is. vanuit mijn belevingswereld is de wereld belemmerd door mijn visie. Als ik reëel 50% zie van de wereld dan denk ik dat ik 100% zie. Zoiets is ook aan de hand met andere mensen sommige zien 1% anderen 10% en hoogbegaafden misschien wel 60% en alle drie denken dat zij 100% zien.
Daarnaast zijn mensen, met name volwassenen, hyper gevoelig. Jij geeft een doordachte mening en zij denken dat je een universele waarheid predikt. Om het eenvoudig te zeggen: mensen zijn bang en onzeker en ook nog eens fragiel. Zou er een ''goddelijke'' verzekering lopen voor een goed en deugdelijk leven en de kostprijs van dat contract is 20 levensjaren, dan zullen velen dit contract tekenen.
Ik weet tot nu aan toe, dat als ik überhaubt hoogbegaafd ben, het een voorrecht is om te zijn, maar ook weer een groot nadeel, want ik zal degene moeten zijn die concessies moet doen naar anderen.
ik heb ook altijd nagedacht over de dingen waar je over nadenkt! Ik dacht vroeger dat er ergens iets niet spoorde aan mij. Ik werd thuis wel eens gek aangekeken als ik begon te vertellen hoe en waaromik dacht.
Nu weet ik dat ik gewoon graag denk, en ook wat anders of dieper dan. Soms stellen mensen een vraag en dan hoorik er 5 dus gaik of heel uitgebreid antwoord geven, of blijf doorvragenover de vraag omdatik het niet goed begrijp, waar ze dan vervolgens niet goed van worden.
Soms als ik me vrij voel om hardop te zeggen wat ik denk, zeggen ze willen eens dat ze me totaal niet meer kunnen volgen.
Ik heb me vaak eenzaam gevoeld ,mischien nog wel het meest juist in een gezelschap.
Bij een vriendin waar ik vroeger kwam ,kwam haar prof ook veel ( was aan het promoveren), daar kon ik fijn mee praten ,het ging vanzelf ,hoefde niet zoveel moeite te doen. Maar ook daar liep ik tegen dingen aan dat ik mensen voor het hoofd stoot, hoe weet ik niet ,kenelijk zeg ik dingen die arrogant lijken of zijn , ik bedoel dat niet zo, ik vraag graag veel, maar kennelijk zag hij dat als kritiek ,want ik kreeg bv een opmerking als ".. je wordt niet zomaar professor hoor,daar is heel wat voor nodig... Ik had hem beledigd, terwijl ik hem totaal niet in twijfel trok of iets oneerbiedigs vroeg, nu ik erover denk, mischien vroeg ik iets onderzoekends.
Yo, that's what's up trufthully.
Reageer
